milczacy_krytyk

Temat tego filmu jest niezwykle interesujący, zagadkowy i obiecujący.  Miasteczko Bridgend, położone gdzieś w środkowej Walii, istnieje bowiem naprawdę.  W ciągu ostatnich kilku lat zostało owiane złą sławą.  Od roku 2007 do 2012 odnotowano tam aż 79. samobójstw, w większości popełnionych przez nastolatków, którzy nie zostawiwszy za sobą żadnego listu pożegnalnego czy wyjaśnienia, powiesili się w miejscach , które łatwo mogli odnaleźć ich bliscy.  Tajemnicze samobójstwa trwają do dziś i nadal nie udało się wyjaśnić dlaczego właśnie w Bridgend dochodzi do nich tak często.   Punkt wyjścia pod ten film był więc naprawdę interesujący.  Oferował przeróżne możliwości interpretacyjne, kierunki rozwoju historii.  Od zwykłego dramatu, przez thriller aż po horror.  Twórcy jednak podążyli w stronę typowego schematu, przez który ta intrygująca opowieść stała się nudna, nieciekawa i irytująca.  Produkcja ta rozpoczyna się gdy do Bridgend przyjeżdża młoda...

"W samym sercu morza" jest filmową matrioszką, która opowiadając jedną historię, opowiada jeszcze jedną opowieść.  To co znajduje się na wierzchu, to od czego rozpoczyna się ta produkcja, to historia powstania powieści "Moby Dick".  Spojrzenie na jej autora i okres, który doprowadził go do stworzenia tego dzieła literatury.  Tym co znajduje się głębiej, jest ponoć prawdziwa historia wyprawy statku Essex, który został zatopiony przez ogromnego, białego wieloryba.  Jednak samo spotkanie z wielkim ssakiem jest tylko jej małym fragmentem, który wydarza się pomiędzy miesiącami jakie załoga spędziła na morzu, płynąc w kierunku miejsc połowu wielorybów, a tygodniami spędzonymi w łodziach ratunkowych, już po ataku stwora.  Inaczej niż można by się było spodziewać, inaczej niż zapowiadały zwiastuny. Jest w tym filmie taka scena, wydarza się właściwie na samym początku, w której jedna z postaci ma przystąpić do opowieści o feralnej wyprawie wielorybników, wyjawić całą p...

W każde Święta Bożego Narodzenia do wszystkich grzecznych dzieci przychodzi Święty Mikołaj.  Przylatuje na saniach ciągniętych przez renifery, z worka bez dna wyciąga najlepsze prezenty, dokładnie takie o jakich marzą dzieciaki, o jakich pisały w listach do Świętego.  Mikołaj nagradza za dobre uczynki, uczy się dzielić i dawać.  Dawać szczęście, którego materialnym przejawem są prezenty pod choinką czy w skarpecie na kominku.  Wie o tym każde dziecko.  Mało jednak kto zdaje sobie sprawę z tego, że tak jak wszystko na tym świecie ma dwie strony: dobrą i złą, tak i Mikołaj ma swój złowieszczy odpowiednik.  Jest nim Krampus, cień Świętego Mikołaja, który przychodzi karać tych, który zwątpią w sens Gwiazdki.  Przychodzi wraz z wiatrem, śnieżną zamiecią, otoczony swymi pomocnikami i porywa nieszczęśników do krainy cieni.  Tym razem odwiedzi pewną rodzinę, dwie siostry, których mężowie, i dzieci nie przepadają za sobą (oględnie powiedziawszy) i którzy z...

Pixar miał problem z tym filmem.  Pierwsze informacje o tym projekcie, zarys fabuły i logo pojawiły się ładnych parę lat temu.  Prace się rozpoczęły, powstawał scenariusz, film wszedł do realizacji, po czym jakiś czas później studio uznało, że nie jest wystarczająco zadowolone z powstającego produktu i zdecydowało się rozpocząć pracę jeszcze raz, na nowo, od początku.  Zmienił się reżyser, zmienił się pomysł na tę bajkę. I tak, trochę w bólach, przez ostatnie lata powstawał "Dobry dinozaur", aż w końcu ujrzał światło dzienne i... całkiem przepadł z amerykańskich kinach, notując najgorsze otwarcie z produkcji Pixara, od czasu pierwszego "Toy Story", które swoją premierę miało dobrych dwadzieścia lat temu, gdy Pixar dopiero stawiał pierwsze prawdziwe kroki w kinowej animacji.  I trudno się dziwić, że mało kto wybrał się na tą bajkę, bo czuć, że jest ona bardzo wymęczona i mimo prób, studio nie miało na nią wystarczająco dobrego pomysłu. Pixar od samego początku słyn...

Zadanie którego podjął się J.J.Abrams decydując się na realizację kolejnej części "Star Wars" było niezwykle wymagające.  Sprostać oczekiwaniom milionów fanów na całym świecie, rozpocząć nową trylogię, która przywróci ducha Gwiezdnych Wojen, po tym jak został on nadwątlony niezbyt udanymi prequelami, do łatwych nie należało.  Zadanie, które przerosłoby wielu, z którym nie do końca poradził sobie fantastyczny scenarzysta jakim jest Michael Arndt, który w pewnym momencie prac nad scenariuszem zrezygnował i został zastąpiony przez samego Abramsa i Lawrence'a Kasdana, twórcy jak dotąd najlepszego epizodu jakim było "Imperium kontratakuje".  I trzeba przyznać, że moc była z Abramsem, gdy pracował nad tym filmem, bo jego Epizod Siódmy, choć niepozbawiony wad, jest lepszy niż można by tego oczekiwać.  Choć tu i ówdzie nie do końca działa tak jak powinien, choć w pewnych momentach pozostawia po sobie pewien niedosyt, pewnego rodzaju rozczarowanie, czyni to do czego zost...

Zaskakująco spokojny, niespieszny, wyważony seans.  Nie za ciężki, ale również nie za lekki.  Porządna, choć przez to niczym specjalnie niewyróżniająca się produkcja.  Obraz, który dobrze się ogląda, ale który niespecjalnie pozostawia po sobie wyraźny ślad.  Produkcja perfekcyjnie przygotowana od strony technicznej.  Rzemieślnicza robota Stevena Spielberga, Janusza Kamińskiego, Thomasa Newmana, braci Coen i Toma Hanksa.  Dzieło najważniejszych, najbardziej rozpoznawalnych nazwisk w branży filmowej.  Ich wspólny wysiłek zaowocował filmem dobrym, ciekawym, ale nijak nie zachwycającym, ani nie porywającym. "Most szpiegów" składa się z dwóch części i dwóch (w pewnym momencie aż trzech) przeplatających się wątków.  Pierwsza część ma miejsce w USA, pod koniec lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku, w czasie Zimnej Wojny, gdy i USA i ZSRR wysyłały szpiegów i wzajemnie na nich polowały.  Dzieje się tak, że CIA zatrzymuje Rudolfa Abla, oskarżając go o ...

Nie da się ukryć, że język sztuk Williama Szekspira do łatwych nie należy.  Swoje robi ponad czterysta lat od powstania, jak również przekład z języka angielskiego.  O ile jednak czytanie tych sztuk jest wykonalne dla każdego kto choć trochę przebywał w szkole - zawsze można zatrzymać się w trakcie czytania, przemyśleć, przetrawić, zastanowić się nad sensem słów pisanych - tak wykorzystywanie ich w filmie, żyjącym organizmie, który nie przystaje ani na chwilę, jest co najmniej ryzykowne.  Na taką trudność porwał się reżyser Justin Kurzel i w usta bohaterów włożył Szekspirowski tekst.  I niestety ucierpiał przez to bardzo jego film, gdyż choć dialogami jest dopasowany do czasów przedstawionych, staje się bardzo trudny w odbiorze, odległy, pozbawiony emocji. Deklamowane dialogi, dawny sposób wysławiania się, powoduje, że film ten przybliża się do występu teatralnego, w którym aktorzy wzniośle wygłaszają swoje kwestie.  Co więcej, co gorsze, i co jeszcze bardziej...

"Czerwony pająk" to polski thriller rozgrywający się w Krakowie, w połowie lat siedemdziesiątych. Bardzo luźno inspirowany postacią Karola Kota, seryjnego mordercy, zwanego Wampirem z Krakowa, który w połowie lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku siał postrach wśród mieszkańców tego pięknego miasta.  Po bardzo długim i trudnym śledztwie w końcu został złapany i stracony przez powieszenie.  Miał wtedy zaledwie dwadzieścia kilka lat.  Film ten jednak przeciwnie do zapowiedzi nie jest wcale fabularną interpretacją tej prawdziwej historii.  Jest tylko luźno zainspirowany postacią młodego mordercy.  Zgadza się właściwie tylko jego wiek oraz imię.  Reszta to filmowa fikcja, wymysł twórców, którzy przenieśli akcję tej opowieści o dziesięć lat wprzód i zaczęli gdybać co by było gdyby inny seryjny morderca zaczął grasować w mieście. Z tej luźnej inspiracji powstał film całkiem interesujący od strony wizualnej.  Przekonująco, klimatycznie odwzorowujący czasy i ...

Ten film to zdjęcia.  Niezwykła praca kamery, która w jednym ujęciu (!) śledzi losy młodej dziewczyny i czterech chłopaków, których poznaje w pewnym berlińskim klubie.  Bez żadnych przerw, bez cięć montażowych, przez prawie dwie i pół godziny kamera podąża za nimi, nie odstępując ich na krok.  Cichy obserwator, szósta osoba, która widzi wszystko to co się dzieje.  Wcale nie dziwne, że to właśnie nazwisko zdjęciowca Sturla Brandtha Grovlena pojawia się jako pierwsze w napisach końcowych.  Przed reżyserem, przed aktorami, przed pozostałymi członkami ekipy.  Ten brak cięć montażowych jest z początku niezwykle zaskakujący.  Akcja rozpoczyna się w błyskającym białym światłem klubie nocnym, po czym przenosi się na ulice Berlina, do sklepu monopolowego, na dach pewnego bloku mieszkalnego.  Z każdą kolejną minutą coraz głośniej kołacze się w głowie pytanie: ile jeszcze będzie trwać to jedno ujęcie?  Gdy po drugim kwadransie nadal nie ma żadnego cięci...

Kino amerykańskie ostatnio coś chętnie powraca do czasów Dzikiego Zachodu, ożywiając ten odrobinę zapomniany gatunek jakim jest western.  Filmów prezentujących opowieści z tego typu kręgu było ostatnio całkiem sporo, żeby tylko wspomnieć o "Prawdziwym męstwie", "Django", czy "Eskorcie".  Teraz do tego grona dołącza jeszcze "Slow West", choć z tych wszystkich jest najbardziej specyficzny.  Spokojny, skromny, chwilami absurdalny film drogi, który tworzą występy Michaela Fassbendera i młodego Kodi Smit-McPhee.  Rzecz dzieje się dawno, dawno temu, dokładnie rzecz biorąc w roku 1870.  Młody Jay kocha dziewczynę o imieniu Rose.  W ślad za nią rusza z zimnej Szkocji na amerykański Dziki Zachód.  Tam samotnie przemierza prerie, w poszukiwaniu dziewczyny.  Pewnego dnia trafia na zawadiakę, mężczyznę wyjętego spod prawa, który decyduje się pomóc chłopakowi.  Od tej pory prowadzą już wspólną wędrówkę. "Slow West" to film dość specyficzny.  Troch...

Rozdzielenie trzeciego tomu "Igrzysk śmierci" na dwa osobne filmy nie było dobrą decyzją.  Dało się to odczuć przy poprzedniej części, zdecydowanie najsłabszej, najnudniejszej i najwolniejszej z dotychczasowych.  Czuć to również po najnowszej odsłonie, choć na szczęście prezentuje ona poziom lepszy od poprzednika.  Trochę dzięki temu, że więcej w niej akcji.  Trochę również ze względu na to, że lepiej dla filmu gdy nie posiada on wyraźnego początku, ale kończy się w konkretny sposób, a nie na odwrót, jak to miało miejsce przy pierwszej części "Kosogłosa".  Przez podzielenie ostatnich "Igrzysk" na dwie produkcje twórcy zyskali podwójną okazję do zarobku, oraz otrzymali więcej czasu na dokładne opowiedzenie tej historii, nie musząc stosować przesadnych skrótów.  Jednak podwójny seans zmusił ich do zapełnienia aż czterech godzin metrażu.  I czuć wyraźnie, że mieli z tym problem, bo zdarzają się w "Kosogłosie" (tak w pierwszym jak i w drugim) sceny n...

Lata siedemdziesiąte.  Południowe wybrzeże Francji.  Amerykański pisarz wraz z żoną przyjeżdżają z Nowego Jorku by uciec od zgiełku wielkiego świata.  On zamierza pracować nad kolejną książką, choć z początku ma trudności w odnalezieniu weny.  Ona będzie przede wszystkim odpoczywać.  Sprawiają wrażenie pary szczęśliwej, wręcz idealnej.  Piękni, bogaci, w sile wieku.  Są ze sobą już czternaście lat.  Znają się na wylot choć nie pamiętają daty swojej rocznicy. Gładki obraz tej pięknej pary dość szybko zostaje jednak zburzony.  Ona i On przeżywają bowiem ciężki okres.  Roland nadużywa alkoholu, udając, że pracuje, Vanessa smutek i depresję zapija pigułkami.  Są na rozdrożu i czas, który spędzą we Francji pokaże czy uda im się razem wyjść z tego dołka, czy jedyne co im pozostanie to się rozstać. Po zeszłorocznym "Unbroken" Angelina Jolie nakręciła zupełnie inny film.  Obraz toczący się w zupełnie odmienny tempie.  Film zanur...

W zeszłym roku ominęło mnie “Wielkie piękno” Paolo Sorrentino. Film zachwalany przez krytyków, polecany przez widzów, nagradzany na festiwalach. Mimo dobrych opinii jakoś nie udało mi się go wtedy obejrzeć (i nadal nie nadrobiłem tej zaległości), mimo iż miał on swoje kilkukrotne życie, na festiwalach, pokazach specjalnych, projekcjach w kinach studyjnych i nawet chyba zahaczył o multiplexy. Jakoś nie mogłem uwierzyć w to, ze tamta opowieść o rozpamiętywaniu przeszłości może być tak udana jak o niej pisano i mówiono. Jednak ciekawość i pewnego rodzaju żal z niezaliczonego seansu pozostały i wraz z nowym filmem Sorrentino obiecałem sobie, ze tego seansu już nie przegapię. Tym bardziej, ze w “Młodości” grają moi ulubieńcy: Rachel Weisz i Michael Caine. Sęk jednak w tym, ze choć sam film obejrzałem jak tylko wszedł do kin (studyjnych of course), tak przelanie wrażeń z tego seansu na bloga zajęło mi strasznie dużo czasu, ponad dwa miesiące. I już samo to trochę świadczy o tym jak odebrałem...

"Listy do M." były filmem wyjątkowym w swoim rodzaju.  Polska produkcja, wzorowana na takich hitach jak "Love Actually", czy serii filmów o zakochanych miastach, przyciągnęła tłumy widzów do kin, prezentując jednocześnie zaskakująco udany poziom.  Była filmem ciepłym, zabawnym, wzruszającym, optymistycznym i co najważniejsze niegłupim.  Daleko jej było do lukrowanych,  naiwnych, serialopodobnych produkcji komediowych, jakie co roku wychodzą z ręki polskich producentów.  Była ciepłą komedią, osadzoną w okresie Świąt Bożego Narodzenia, świetnie oddającą klimat tego czasu.  Jej sukces tkwił w doborowej obsadzie, lekkim ale sprawnie napisanym scenariuszu, który sprawiedliwie rozdzielał czas pomiędzy poszczególne wątki, oraz w tym, że był to film świąteczny, a nie kolejna głupiutka komedia romantyczna.  Świetny film i sukces, który niestety dwa razy z rzędu się nie zdarza. Popularność pierwszej części wymusiła powstanie kontynuacji.  Kontynuacji zupe...

Dwa lata po pierwszej biografii Steve’a Jobsa jaka trafiła na ekran, otrzymujemy już drugi film opowiadający o twórcy iMaca. Produkcja z Ashtonem Kutcherem nie cieszyła się zbyt dobrą opinią ani wśród widzów, ani tym bardziej wśród krytyków. Produkcja Danny'ego Boyle'a miała więc szansę poprawić błędy swego poprzednika. Zatrzeć złe wrażenie. I prawdę powiedziawszy, patrząc na osoby odpowiedzialne za ten film, było bardziej niż pewne, że się to uda. “Steve Jobs” jest bowiem filmem wyreżyserowanym przez twórcę takich obrazów jak “28 dni później”, “Slumdog” czy "127 godzin", do którego scenariusz napisał Aaron Sorkin, specjalista od historii napędzanych przez dialogi, i rozmowy prowadzone podczas przechadzek wąskimi korytarzami. W rolach głównych wystąpili fantastyczni aktorzy: Kate Winslet, Jeff Daniels, Seth Rogen i Michael Fassbender. Z tak poważną ekipą film ten musiał się udać i się udał. Sorkin zamiast zwykłej biografii zdecydował się na poprowadzenie opowieści o...

"Strategia mistrza" to film biograficzny opowiadający o karierze Lance'a Armstronga, chyba najbardziej znanego kolarza na świecie.  Od pierwszego wyścigu w Tour de France, przez siedem lat w czasie których zwyciężał, aż po oficjalne przyznanie się do dopingu w programie Oprah Winfrey.  To film, który prowadzi dwa równoległe wątki.  Pierwszy skupia się na postaci Armstronga, drugi wspomina o dziennikarzu Davidzie Walshu, który podejrzewał kolarza o doping, i jako pierwszy zaczął o tym pisać. To właśnie jego książka stała się podstawą do scenariusza tego filmu, wraz z raportem komisji antydopingowej. Przez to, że film ten jest tak rozciągnięty w czasie, opowiada o wydarzeniach jakie rozgrywały się na przestrzeni kilkunastu lat, poprowadzony został trochę po łebkach.  Niemożliwością było bowiem skomasować całą tą opowieść do jednego, niespełna dwugodzinnego filmu, a właśnie to chcieli zrobić twórcy.  W związku z czym mnóstwo w tej produkcji skrótów i uproszczeń, ...

Nancy Meyers jak dotąd urzekła mnie tylko jednym filmem.  Było nim niezwykle ciepłe, zabawne i niegłupie "Lepiej późno niż później" z Jackiem Nicholsonem, Diane Keaton i Keanu Reevesem.  Niezwykle przyjemny film, który widziałem już nawet nie pamiętam ile razy, który za każdym razem wprowadza mnie w równie dobry humor.  Nie wiem co w nim takiego jest: czy to historia, czy klimat, czy obsada, ale działa za każdym razem.  Niestety z pozostałymi filmami reżyserki tak już nie jest.  Pamiętając jednak jak dobrze bawiłem się na "Lepiej późno niż później", nieustannie mam nadzieję, że Meyers uda się kiedyś osiągnąć jeszcze taki poziom.  Stąd wiernie śledzę jej dokonania czekając na równie udany seans.  Czasem kończy się trochę lepiej (całkiem udane "To skomplikowane"), czasem zdecydowanie gorzej (koszmarne "Holiday").  Miałem nadzieję, że "Praktykant" będzie bliżej tych pierwszych, niestety okazał się być co najwyżej przeciętny. "Prakty...

Rok po premierze pierwszej części "Więźnia labiryntu" w kinach pojawiła się część druga "Próby ognia", bezpośrednio kontynuująca losy Thomasa i pozostałych nastolatków, którzy uciekli z Labiryntu.  Akcja kontynuacji rozpoczyna się dokładnie w miejscu w którym urwała się poprzednia część i właściwie bez żadnego wstępu pędzi przed siebie na złamanie karku.  Bo choć uciekinierzy znajdują schronienie w bazie rządzonej przez tajemniczego Jansona, szybko okaże się, że i jemu nie mogą ufać i znów będą musieli uciekać by ratować swoje życie.  I tak przez kolejne dwie godziny tego całkiem szybkiego i przyjemnego filmu, który jednak jak przeczytać można na licznych forach internetowych, jest bardziej adaptacją niż ekranizacją powieści, nie mając z nią zbyt wiele wspólnego.  Stąd zapewne ten blockbuster bardziej przypadnie do gustu tym, którzy nie zaznajomili się wcześniej z książką. Część druga "Więźnia labiryntu" jest filmem lepszym pod względem tempa akcji jakie...

Włoski reżyser Matteo Garrone, który wsławił się głośnym filmem "Gomorra", zaprasza nas do krainy baśni.  Miejsca pełnego czarów, niezwykłych stworzeń i rzeczy niemożliwych.  Zaprasza do obejrzenia trzech opowieści opartych na motywach "Baśni nad Baśniami" Giambattista Basile.  Zabiera nas w podróż do niezwykłej krainy by opowiedzieć o władzy i o władcach.  O złych wyborach i o tym na kogo spada odpowiedzialność decyzji podejmowanych przez rządzących.  Opowiada o ciemnej stronie pragnień i konsekwencjach jakie wynikają z ich spełnienia.  Mówi o rządzach, tęsknocie, pożądaniu, miłości i obsesjach.  Przedstawia historię pełną magii, niezwykłej atmosfery, zawieszonej gdzieś pomiędzy mroczną realnością, a baśniowym zwidem.  Przedstawia piękną, współczesną, spokojną, melancholijną baśń, prezentującą nierzeczywisty świat w którym można odnaleźć całkiem sporo odniesień do istniejącej teraźniejszości. "Pentameron" rozpoczyna się od historii królowej, kt...

Gotycka, pełna przepychu, wystawności opowieść rozgrywająca się u schyłku dziewiętnastego wieku.  Przez dystrybutora mylnie reklamowana jako horror, przez reżysera opisywana jako mroczny romans.  Film, który przez rozbudowane dekoracje, imponujące kostiumy, oprawę audiowizualną wygląda momentami obłędnie.  Dom, w którym mieszkają bohaterowie to ogromne zamczysko, żyjące własnym życiem, oddychające wiatrem hulającym po korytarzach.  Padający na podwórzu śnieg łączy się z czerwoną gliną wydobywaną w pobliskiej kopalni, przykrywając ziemię czerwonymi kałużami przypominającymi krew.  To właśnie dlatego, choć posiadłość w której przebywają bohaterowie nosi nazwę Allerdale Hall, miejscowi nazywają ją Crimson Peak - Wzgórze Krwi.  Wzgórze, które w finale tej opowieści spłynie prawdziwą krwią, będzie świadkiem kilku zgonów.  Szkoda tylko, że śmierci te będą bardziej nudzić niż przerażać.  Szkoda tylko, że przepych inscenizacji przytłoczy całkiem treść teg...

Każda kolejna część Bonda to wydarzenie dla miłośników kina. Filmowe święto na które czeka się jak na gwiazdkę, prezent który co kilka lat pojawia się w kinach.  Prezent, który pomimo upływu czasu cieszy tak samo za każdym razem.  To niezwykłe, że ta opowieść o Agencie Jej Królewskiej Mości, doczekała się aż dwudziestu czterech odcinków i jest obecna na ekranach kin od ponad pięćdziesięciu lat.  To marka, której utrzymanie nie jest łatwe, której podtrzymanie życia, utrzymanie zainteresowania wiąże się z pewnymi trudnościami.  Jak chociażby to jak realizować kolejne części zachowując ich wyraz, jednak tak by nie były do siebie bliźniaczo podobne?  Jak realizować kolejne części by jednocześnie zadowolić fanów, przyciągnąć nowych widzów i za każdym razem prezentować lepszą jakość?  Takim ratunkiem dla serii o 007 okazało się "Casino Royale", które zredefiniowało Bonda.  Jednak od tamtego filmu minęło już prawie dziesięć lat, i znów pojawia się pytanie w j...

Ciekawe co takiego skłoniło Roberta Zemeckisa do opowiedzenia tej historii, zrealizowania tego filmu.  Dlaczego wybrał akurat ten, a nie inny projekt.  Oczywiście zdecydowanie lepiej, że "The Walk" jest filmem aktorskim, a nie kolejnym motion capture, w których reżyser lubował się jakiś czas temu, realizując aż trzy produkcje wygenerowane w komputerze.  Trudno jednak zrozumieć co takiego podkusiło go by opowiedzieć o wyczynie jaki dokonał Philippe Petit, biorąc pod uwagę, że kilka lat temu powstał obsypany nagrodami dokument na ten sam temat.  Zdawać by się mogło, że temat został już wyczerpany i dodatkowa produkcja o tym słynnym przejściu po linie, nie jest już potrzebna.  I niestety jest tak w istocie, gdyż film Zemeckisa niczym nie zaskakuje, prócz samej sekwencji przejścia pomiędzy wieżami WTC. Trzeba bowiem oddać reżyserowi oraz specom od efektów specjalnych, że gdy bohaterowie wreszcie wdrapują się na szczyt Bliźniaczych Wież, gdy rozpoczynają swoje przy...

Historia kilku komercyjnych wypraw na Everest jakie miały miejsce w maju 1996 roku, ponad czterdzieści lat od czasu pierwszego zdobycia tego szczytu.  Opowieść o śmiałkach, zapaleńcach, którzy za grube pieniądze, zdecydowali się zdobyć najwyższy szczyt Ziemi.  Wystawiając swoje ciała na wielką próbę, dokonując prawie niemożliwego.  Mając bardzo niewiele czasu na to by wspiąć się na szczyt i z niego bezpiecznie zejść, gdyż ich ciała w drodze ku górze dosłownie zaczynały umierać.  Rozrzedzone powietrze, zbyt znaczna wysokość, mróz i wiatr, to tylko kilka podstawowych przeciwności, którym musieli stawić czoła.  Jak nie trudno się domyślić, skoro powstał ten film, to wyprawy o których opowiada musiały się czymś wyróżniać na tle pozostałych.  Niestety ale dla kilku członków skończyły się tragicznie. Jedną z większych trudności, z jaką borykać musieli się członkowie wypraw w roku 96., był zbyt duży tłok.  Tamtego lata na szczyt wspinało się kilka dużych ek...

Życie bywa rozczarowujące.  Drwi sobie z naszych oczekiwań, rozwija się w zupełnie odmiennym kierunku niż byśmy tego oczekiwali.  Jest nieprzewidywalne, zwyczajniejsze i spokojniejsze od planów jakie tworzą się w marzeniach.  Składa się z niewykorzystanych okazji, niespełnionych oczekiwań, nielicznych chwil szczęścia, które przechodzą w szarą rzeczywistość.  Zawody, rozczarowania, niezrealizowane zamiary, niespełnione plany są jego nieodłączną częścią.  A gdy film oddaje tę rozczarowującą stronę życia, sam niejako przejmuje na siebie to uczucie niespełnienia, pozostawiając po sobie pewien niedosyt, zwątpienie, brak.  I choć nie da się ukryć, że "Sicario" jest świetnie zrealizowanym filmem, perfekcyjnie wyreżyserowanym, przepięknie sfilmowanym, świetnie zagranym, to jednak przez opowiadaną historię, pełną beznadziei i zwątpienia, pozostawia po sobie uczucie niedostatku. "Sicario" to opowieść o ambitnej agentce FBI, kobiecie postępującej według jasno określ...

Billy Hope jest uosobieniem amerykańskiego snu.  Dorastał w sierocińcu, miał w młodości problemy z prawem jak i używkami, a mimo to, osiągnął wielki sukces.  Został bokserem, najlepszym w swojej wadze.  Gdy go poznajemy ma za sobą aż czterdzieści dwie wygrane walki i ani jednej przegranej.  Ma miliony na koncie, ogromny dom, inteligentną córkę i wspaniałą żonę, która od lat wspiera go w jego działaniach.  Gdyby nie Mo, którą poznał jeszcze w czasach sierocińca, z pewnością nie zaszedłby tak daleko.  Pech jednak chce, że w jednej chwili Billy traci to wszystko.  Żonę, pieniądze, karierą i córkę, która trafia do domu opieki społecznej.  Billy ląduje na samym dnie, bańka pięknego snu pęka, a on zostaje zupełnie sam. Choć ten całkiem długi wstęp ogląda się świetnie, choć obiecuje on naprawdę sporo, niestety jego rozwinięcie, to co następuje później nie jest szczególnie satysfakcjonujące.  To oczywistości, schematy i banały.  Od momentu gdy...

Miara człowieka | La Loi du marché | dramat | Francja | 2015 reż. Stéphane Brizé | scen. Stéphane Brizé, Olivier Gorce (5/10) Wraz z seansem "Miary człowieka" zakończyła się filmowa część dziewiątej edycji festiwalu All About Freedom.  Ten francuski film, wyróżniony na tegorocznym festiwalu w Cannes przez jury ekumeniczne jest dość lekkim dramatem społecznym, opowiadającym o współczesnych problemach mieszkańców Francji.  Lekki, ponieważ nie umniejszając problemom jakie przedstawione zostały w tym obrazie, wypadają one dość blado w porównaniu z wyzwaniami z jakimi muszą zmagać się chociażby bohaterowie rodzimych produkcji.  Nie wspominając już o problemach jakie dotyczą ludzi żyjących w odmiennych zakątkach świata, czego posmak dały pozostałe filmy prezentowane w czasie ośmiu dni festiwalu.  Poza tym film Stéphane Brizé obiecuje więcej niż w efekcie dostarcza.  Zapowiada poważniejszy dramat, niż ten, który rozgrywa się później. "Miara człowieka" to histo...

Kanthari: U źródeł zmian | Kanthari, Change from Within | dokument | Polska, Niemcy, Holandia | 2015 reż. Marijn Poels (6/10) "Kanthari" to słowo, które oznacza malutką papryczkę chilli. Przez swój rozmiar wydaje się bardzo niepozorna, ale w smaku jest niezwykle wyrazista, pikantna i ostra. Dlatego też nie każdemu przypadnie do gustu. Identycznie nazywa się również instytut w Afryce, który ma na celu wprowadzenie oddolnych zmian w społeczeństwie, wyszkolenie innowatorów społecznych, którzy wyruszą w świat i bazując na swoich doświadczeniach, zdobytej wiedzy, zaczynają zmieniać to co powinno ulec zmianie. Pomagają aby świat stał się lepszym miejscem. O samym instytucie oraz o ludziach stojących za nim, opowiada ten dokument. Dokument, który zgromadził podczas przedostatniego dnia festiwalu All About Freedom niezwykle liczną publiczność. Być może przez to, że po seansie odbyła się również debata z udziałem inicjatorów tej akcji: Paula Kronenberga i Sabriye Tenberken, w...