Slow West

-
Kino amerykańskie ostatnio coś chętnie powraca do czasów Dzikiego Zachodu, ożywiając ten odrobinę zapomniany gatunek jakim jest western.  Filmów prezentujących opowieści z tego typu kręgu było ostatnio całkiem sporo, żeby tylko wspomnieć o "Prawdziwym męstwie", "Django", czy "Eskorcie".  Teraz do tego grona dołącza jeszcze "Slow West", choć z tych wszystkich jest najbardziej specyficzny.  Spokojny, skromny, chwilami absurdalny film drogi, który tworzą występy Michaela Fassbendera i młodego Kodi Smit-McPhee.  Rzecz dzieje się dawno, dawno temu, dokładnie rzecz biorąc w roku 1870.  Młody Jay kocha dziewczynę o imieniu Rose.  W ślad za nią rusza z zimnej Szkocji na amerykański Dziki Zachód.  Tam samotnie przemierza prerie, w poszukiwaniu dziewczyny.  Pewnego dnia trafia na zawadiakę, mężczyznę wyjętego spod prawa, który decyduje się pomóc chłopakowi.  Od tej pory prowadzą już wspólną wędrówkę.

"Slow West" to film dość specyficzny.  Trochę zlepek innych obrazów, kolaż przeróżnych stylów i pomysłów, kombinacja wpływów wpleciona w western.  To niespieszne kino drogi, które toczy się od jednego napotkanego bohatera, do następnego, od przypadku do przypadku.  Obraz powolny, który jednak znajduje dość wybuchową końcówkę.  Wpływy innych twórców i produkcji można odnaleźć już na samym początku, wraz z muzyką.  Motyw przewodni przypomina bowiem w pewnym stopniu temat muzyczny z przecudownego koreańskiego filmu "Spragnieni miłości".  Centralne kadrowanie, przesyt kolorów, pewnego rodzaju czarny humor (Indianie odjeżdżający na związanych koniach, czy sól sypiąca się na ranę) kojarzą się z kinem Wesa Andersona.  Tylko miejsce akcji i sama historia jest dość klasyczna, ot western.  Wszystko to tworzy dość dziwne choć intrygujące połączenie, które jednak niestety z początku ma odrobinę zbyt wolne tempo, przez co mniej więcej do połowy seansu bywa trochę nudne.  Co prawda później, bliżej finału, całość na szczęście zaczyna nabierać tempa, ale czuć wyraźnie, że z silniejszą, pewniejszą ręką reżysera, film ten porywałby bardziej.

Odrobinę rozczarowuje w tym filmie treść.  Bardzo prosta, nie za wiele mówiąca o bohaterach, niezbyt przekonująco tłumacząca pewne przemiany.  Nie da się jednak ukryć, że "Slow West" jest filmem przepięknym wizualnie.  To prześliczne cacuszko zachwycające w każdym kadrze, nasycone niezwykle żywymi, konkretnymi kolorami.  To piękno objawia się szczególnie w ostatnim akcie, gdy żółć pszenicy miesza się z błękitem nieba, bielą chmur i czerwienią krwi, a tłem są odległe pasma gór.  Niezwykłe widoki, przepięknie sportretowane.  Dbałość o wygląd każdego kadru, ustawienie kamery, postaci i przedmiotów, w każdej kolejnej scenie.  To ogromna przyjemność patrzeć na tak starannie skomponowany film.  Szkoda, że treść, sama historia, nie do końca idzie w parze.

6.5/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej