Furia / Fury

-
"Furia" okazała się być jednym z najtrudniejszych filmów jakie miałem okazję obejrzeć w tym roku w kinie.  Filmem ukazującym piekło wojny w niezwykle mocny, wstrząsający  sposób.  Obrazem wyzbytym z patosu, filmowego bohaterstwa, przesadnych uproszczeń i upiększeń.  Bez ogródek ukazującym horror Drugiej Wojny Światowej.  Już w ciągu pierwszego kwadransa reżyser szokuje takimi obrazami jak oderwany kawałek ludzkiej twarzy, setki trupów spychanych do rowu przez spycharkę, ciała przejeżdżane na miazgę przez gąsienice czołgów.  A później bywa jeszcze brutalniej.  Jednak nie ma się co dziwić, w końcu to film o wojnie.  Dziwnym byłoby gdyby oszczędzono nam takich obrazów. 

W "Furii" horror wojny ukazany został w bardzo bezpośredni sposób.  Doświadczamy go niejako oczami młodego chłopaka, który przypadkiem trafia na front i przydzielony zostaje do czołgu dowodzonego przez Dona "Wardaddy" Colliera, granego przez Brada Pitta.  Chłopak był szkolony do błyskawicznego pisania na maszynie (sześćdziesiąt słów na minutę), trafił jednak na pole walki.  Bez jakiegokolwiek przeszkolenia, zupełnie nieprzygotowany na okropieństwa jakich niedługo doświadczy.  Dołącza do czwórki amerykańskich żołnierzy, którzy w czołgu zwanym Furia, walczą na froncie Drugiej Wojny Światowej.  Wardaddy, Bible, Gordo i Coon-Ass byli razem w Afryce, Francji, teraz zabijają Niemców w Niemczech.  Jest kwiecień roku 1945.  Hitler rozpoczyna wojnę totalną, w której uczestniczą również kobiety i dzieci.  Chłopak trafia do rzeczywistości w której przestają obowiązywać jakiegokolwiek normy, zasady moralne, która niczym nie przypomina dotychczasowego życia, w której nie ma typowo rozumianego dobra i zła.  Obowiązuje tylko jedna, prosta zasada.  Albo ty zabijesz ich, albo oni zabiją Ciebie.  Śmierć czyha bowiem na każdym kroku, wydarza się w każdej minucie.  Zginąć może każdy, bez względu na doświadczenie, rangę, długość przebytej służby.  Decyduje o tym przypadek, szczęście, Bóg. 

Świetnie spisują się w tej produkcji aktorzy.  Surowy Pitt, skupiony LeBeouf oraz młodziutki Logan Lerman z którego za kilkanaście lat może być naprawdę niezły aktor.  Tworzą oni przekonujące postaci, o których może nie wiemy zbyt wiele, ale w ich kreacjach czuć, że niosą ze sobą ciężki bagaż okropnych przeżyć, które ukształtowały ich na takich ludzi, jakich teraz widzimy.  Zmęczeni, zmasakrowani psychicznie.  "Furia" broni się również od strony technicznej.  To film perfekcyjnie zrealizowany, świetnie nakręcony, który sceny na froncie ukazuje z taką mocną, że niesamowicie przyspieszają bicie serca, wgniatają w fotel.  Jednak co ważne jest obrazem, któremu udaje się te niosące ogromny ładunek emocjonalny sekwencje gładko łączyć z momentami długich, spokojnych rozmów, jak chociażby wątek obiadu u dwóch młodych Niemek w odbitym, zniszczonym miasteczku.  Sceny te nie zwalniają przesadnie akcji, nie rozbijają rytmu całego filmu.

7,5/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej