Brud / Filth

-
Zwiastun tego filmu zapowiadał trochę inny obraz, obiecywał odrobinę inną historię.  Można by się po nim spodziewać produkcji opowiadającej o facecie bez żadnych zahamowań, stróżu prawa, który używa na całego.  Chleje, ćpa i pieprzy się ze wszystkim co się rusza.  Leci po bandzie nie zważając na konsekwencje swoich czynów.  Okazuje się jednak, że to tylko fasada, zasłona dymna, bo "Brud" jest filmem o wyrzutach sumienia, które nie dają spokojnie żyć.  To obraz mówiący o poczuciu winy i stracie z którą nie sposób się pogodzić, która ciąży każdego dnia coraz bardziej.

"Brud" jest sprawdzianem aktorskim dla Jamesa McAvoya (z którego wyszedł bardzo obronną ręką) oraz sprawdzianem wytrzymałości dla wszystkich jego fanów, bo jego rola jest tak obrzydliwa, odpychająca, że trudno znieść jego obecność.  McAvoy gra tutaj szkockiego policjanta, który ma szansę na awans i zrobi wszystko by go zdobyć.  Rzuca kłody pod nogi swoim konkurentom, podrzuca świnie, napuszcza jednych na drugich.  Knuje i romansuje, lawirując między wszystkimi rywalami, byleby tylko otrzymać upragniony awans.  Taki małomiasteczkowy Frank Underwood pozbawiony białych rękawiczek.  Zapijaczony, ohydny fleja, reprezentujący wszelkie najgorsze cechy charakteru i stereotypu złego gliny.  Na awansie zależy mu tym bardziej dlatego, gdyż jego żona tego od niego wymaga, grożąc, że zostanie z nim tylko wtedy, gdy ten zajmie wyższe stanowisko.  Inaczej go opuści, bo nie będzie już dla niej tak podniecający jak kiedyś.

Strasznie ciężko ogląda się ten film.  Przez nagromadzenie perwersji, ohydy, przekleństw, i tytułowego brudu.  Każdy z bohaterów jest tu od czegoś uzależniony, każdy ma jakieś odchyłki od normy.  Po pewnym czasie przyglądanie się temu wszechobecnemu zepsuciu zaczyna męczyć i dołować.  Męczy również forma, szalona, zwariowana, pełna przeróżnych wstawek, dziwnych scen przerywników, jak chociażby wizje bohatera, w których widzi swoich konkurentów ze zwierzęcymi łbami.  Migawki, które zaburzają tempo, wprowadzają jeszcze większy chaos.  Szał jak w pijanym widzie, odjazd po proszkach.  Szalona forma, pomieszanie z poplątaniem.  Dramat, kryminał, horror, musical, nawet słodka animacja na koniec.  Szaleństwo do kwadratu szkoda tylko, że tak mało angażujące.

5/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej