Wataha - sezon I

-
"Wataha" była jedną z najgorętszych serialowych premier w tegorocznym jesiennym sezonie.  Produkcja, która pierwotnie miała być realizowana dla stacji Polsat, w końcu trafiła do HBO, kablówki której amerykański oddział słynie z produkcji wybitnych seriali.  "Wataha" miała być trzymającym w napięciu serialem sensacyjnym, składającym się z sześciu odcinków.  Serialem opowiadającym o pracy strażników granicznych w polskich górach, którzy strzegą naszej południowo-wschodniej granicy.  Granicy Polski z Ukrainą, Europy ze Wschodem.  Narażonej na przemyt wszelkiej maści towarów, przepływ ludzi ze wschodu na zachód.  Miała być serialem napędzanym przez zagadkę, pytanie kto dopuścił się zamachu, w którym (w pierwszym odcinku) ginie większość strażników granicznych, prócz głównego bohatera, który automatycznie staje się pierwszym podejrzanym. Pamiętając poprzednie dokonanie polskiego HBO, genialny serial "Bez tajemnic", który doczekał się trzech sezonów, nadzieje na udaną produkcję były więc wielkie.  Niestety nie zostały spełnione.

To czego najbardziej brakuje w najnowszym serialu HBO to atmosfera.  Historia pozbawiona jest jakiegokolwiek napięcia, mrocznego, mroźnego klimatu, który był niezbędnym elementem do udramatyzowania tej opowieści.  Brakuje werwy, większego impulsu, pod wpływem którego kolejne odcinki śledziłoby się z zapartym tchem.  A przez to "Watahę" ogląda się jak zwykły serial obyczajowy z tysiącem odcinków, a nie produkcję na której kolejne epizody nie można się doczekać, której rozwiązanie pragnie się jak najszybciej poznać.  To taki rozwodniony polski serial w którym napięcie jest stale budowane, ale nigdy nie osiąga odpowiedniego poziomu, stale jest czymś rozbijane (czy to przesadnie wydłużanymi widokami krajobrazów, czy scenami, które powinny zostać znacznie przycięte).  I choć od początku towarzyszy nam tajemnica, choć zdarzają się zwroty akcji, są one podane w tak nieemocjonujący sposób, jakby ich w ogóle nie było.  Ostatnie dwa odcinki ogląda się co prawda odrobinę lepiej.  Być może dlatego, że to końcówka serialu, a może dlatego, że wyreżyserowała je Kasia Adamik.  Niestety całość kończy się właściwie na niczym.  Jeśli powstanie następny sezon, będzie o czym opowiadać.  Jednak jeśli te sześć odcinków ma być zamkniętą całością, wtedy finał jest bardzo niesatysfakcjonujący.

6/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej