Zabójczyni / Nie Yin Niang

-
Na początku tego stulecia, polskie jak i światowe kina przeżywały rozkwit filmów z gatunku wuxia.  Filmów z Dalekiego Wschodu, które opowiadały o wojownikach zgłębiających tajniki sztuk walk w starożytnych Chinach.  Przepiękne w formie produkcje, które w baśniowy sposób opowiadały dawne historie, ukazując bohaterów, którzy w zwiewnych strojach, fruwając w powietrzu, walczyli na śmierć i życie.  A walka ta przypominała niezwykły taniec.  Moda na tego typu produkcje rozpoczęła się od obsypanego nagrodami "Przyczajonego tygrysa, ukrytego smoka" Anga Lee.  Później przyszedł czas na "Hero" , mój ulubiony, przepiękny "Dom latających sztyletów", oraz kilka innych, mniej znanych produkcji.  Wszystkie te filmy były swego rodzaju blockbusterami.  Wrażliwymi, dalekimi, wysmakowanymi.  Jednak, w pewnym stopniu przefiltrowanymi przez Zachodni sposób odczuwania filmu.  Stąd też tamte seanse do trudnych nie należały.  Inaczej ma się rzecz z "Zabójczynią", która w porównaniu do tamtych produkcji jest kinem arthouse'owym.

"Zabójczyni" to film bardzo obcy.  Zatopiony w dawnym czasie, w dawnej kulturze i wierzeniach.  Niezwykle powolny, wyciszony i niespieszny.  Niby historia miłosna, ale niezwykle oszczędna w gestach i emocjach.  Niby opowieść o pojedynku, ale bardzo oszczędna w sceny walki.  To historia tytułowej Zabójczyni, która zostaje wysłana do rodzinnej miejscowości, by zabić mężczyznę za którego swego czasu miała wyjść za mąż.  Seans tego filmu wystawia widza na próbę.  Przede wszystkim bardzo brakuje tu muzyki.  Jej brak zdecydowanie nie ułatwia odbioru tego filmu.  W takim "Domu latających sztyletów" muzyka nadawała energii tamtej opowieści, wydobywała ogromne pokłady emocji, które pozostawały w widzu na długo po seansie.  W "Zabójczyni" muzykę zastępują odgłosy natury, szum wiatru, śpiew ptaków, cykanie świerszczy.  Muzyka pojawia się dopiero przy napisach końcowych, będących najbardziej żywiołowym, emocjonującym momentem całego seansu.  Filmu zdecydowanie niełatwego.  W którym poczynania i decyzje bohaterów do jasnych nie należą, bo dzieli je od teraz i tu, tysiące kilometrów i lat.

5/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej