Timbuktu

-
Przedziwny kolaż sytuacji, przypadków, krótkich historii.  Film, który nie posiada jednego, konkretnego bohatera.  To spojrzenie na wiele różnych osób, chwilami bliższe, momentami tylko przelotne.  Pod tym względem produkcja ta bardzo mocno przypomina dokument, podglądanie kamerą pewnej istniejącej tu i teraz rzeczywistości.  Stąd przebieżka po problemach, przyglądanie się różnym osobom i trudom życia z jakimi muszą się borykać.  Widzimy rybaka i jego żonę pilnujących sieci na rzece.  Jest mężczyzna, jego żona i ich córka mieszkający samotnie na pustyni w wielkim namiocie.  Jest żyjąca w swoim świecie murzynka, chodząca po wiosce z kogutem.  To postaci, które pojawiają się najczęściej, ale jest też sporo bezimiennych bohaterów, widocznych na moment, by zasygnalizować zjawisko, problem, rozgrywającą się tragedię.

"Timbuktu" to film w którym brakuje akcji jako takiej.  To zestaw przeplatających się zdarzeń osadzonych w jednym miejscu, a jest nim wioska Timbuktu, położona w zachodniej Afryce.  To strasznie smutny, przygnębiający, szokujący portret miejsca, które zostało przejęte przez islamskich fanatyków, muzułmanów wprowadzających swoje prawa, niszczących wiekową tradycję, obyczaje.  Intruzi narzucają swoją religię, a z nią wszystkie znane sobie prawa.  Wymuszają na kobietach aby te nosiły chusty zakrywające włosy i ciało, wymagają aby zakładały rękawiczki i chodziły w skarpetkach.  Zabronione jest granie w piłkę nożną, zabronione jest śpiewanie i muzyka, nie wolno również siedzieć przed domem ani spacerować bez celu po ulicach.  Bo to grzech, bo takie jest prawo, bo tak zostało nakazane.

Jeśli ma ktoś antypatyczne nastawienie do muzułmanów, to po tym filmie jeszcze bardziej utwierdzi się w swoich przekonaniach.  Przedstawieni są bowiem w tej produkcji jednoznacznie jako najeźdźcy, niszczyciele tradycji, kultury.  Barbarzyńcy wprowadzający swoje rządy pod przykrywką świętej wojny, wiary w Allaha.  To chłopcy z bronią, którzy z nudów, i zazdrości o zasoby Zachodu wymyślają idiotyczne zakazy, kolejne prawa, każąc za wszystko co jest nie po ich myśli.  Smutny to obraz, strasznie przygnębiający i w jednej scenie całkiem poruszający (moment przedstawiony na plakacie produkcji).  Obraz pokazujący jak okrutnym, okropnym i bezmyślnym zwierzęciem bywa człowiek.  A gdy jeszcze pod ręką ma broń, a na ustach boże słowo, wtedy już całkiem zamienia się w prawdziwego potwora.

6/10

Film obejrzałem na pokazie przedpremierowym w Europejskim Centrum Solidarności w Gdańsku, zorganizowanym w ramach akcji "Ostatnie czwartki miesiąca" przez All About Freedom Festival.


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej