Pingwiny z Madagaskaru / Penguins of Madagascar

-
Studio DreamWorks od kilku lat bezskutecznie szuka następnej animacji, która mogłaby zagwarantować kasowy sukces na miarę pierwszego i drugiego "Shreka".  Niektóre pomysły cieszą się całkiem sporą popularnością, jak chociażby "Kung Fu Panda" i "Jak wytresować smoka", inne przelatują przez kina prawie w ogóle niezauważone.  I tych drugich jest niestety więcej.  Stąd nie dziwi niedawna decyzja decydentów, aby ograniczyć liczbę rocznie wypuszczanych animacji, skupić się bardziej na ich jakości, a nie ilości.  Nie udał się bowiem pomysł na zawojowanie box-office poprzez filmy, w których wystąpili bohaterowie znani z popularnych, poprzednich filmów studia. Spin-offy nie przyciągnęły do kin masy widzów.  Klapę poniósł "Kot w butach", sukcesu nie odniosły również "Pingwiny z Madagaskaru", będące najsłabiej zarabiającym filmem DreamWorks od lat (nie dobiły nawet do 100 milionów w samych USA).  Odcinanie kuponów od znanej marki jak widać nie przekłada się na sukces.

"Pingwiny z Madagaskaru" to idealny przykład filmu, skrojonego według standardowych wymogów i oczekiwań, który choć teoretycznie posiada wszystko to co powinna zawierać udana animacja, w efekcie jest obrazem co najwyżej przeciętnym.  Jeden z wielu filmów z taśmy produkcyjnej wielkiego studia.  Produkt, któremu brakuje duszy.  Bo choć składa się on z zabawnych scen, ciekawych pomysłów, ciętych żartów i obowiązkowego morału, nie udaje mu się wznieść ponad typowy poziom dzisiejszych animacji.  To jednorazowa, przyjemna rozrywka, która choć bawi podczas seansu, nie pozostawia za sobą żadnego głębszego wrażenia, przez co zapomina się o niej wraz z opuszczeniem sali kinowej.  Bo ani przemiana Szeregowego, który zawsze był traktowany przez pozostałe Pingwiny jako maskotka zespołu, a który teraz będzie musiał udowodnić, że jest istotnym członkiem zespołu, ani zmiana zdania jaką wykona grupa Wiatr Północy doceniając na końcu Pingwiny w ich działaniach, nie są w stanie wynieść tego filmu na poziom wyższy od kolorowej opowiastki.  Ot przyjemna animacja ale nic ponadto.

6/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej