Kopciuszek / Cinderella

-
Studio Disney od kilku lat na nowo przenosi na ekrany znane baśni i bajki, jednocześnie kierując je do trochę starszego widza.  Stąd na ekranach kin mogliśmy oglądać mroczniejsze wersje opowieści o Śnieżce (w "Królewna Śnieżka i Łowca"), czy Śpiącej Królewnie w "Czarownicy" z Angeliną Jolie w roli głównej.  "Kopciuszek" wyreżyserowany przez Kennetha Branagh nie idzie jednak tym tropem.  To klasyczna, grzeczna, radosna opowieść o Kopciuszku, podążająca znanym chyba dla każdego kierunkiem, choć z kilkoma drobnymi modyfikacjami (szczególnie pod koniec seansu), które jednak nie wpływają znacząco na całokształt tej opowieści.  Świetnie w tej znanej historii prezentują się aktorzy.  Cate Blanchett cudownie szarżuje w roli Złej Macochy.  Lily James jest idealnym wyborem do roli Kopciuszka - dziewczyny, która widzi w ludziach przede wszystkim dobro, która postrzega świat nie takim jaki jest, ale takim jaki mógłby być.  Richard Madden ze swoim śnieżnobiałym uśmiechem jest czarujący jak z obrazka, czyli taki jaki powinien być książę, a swoje pięć minut ma również Helena Bonham Carter jako dobra wróżka.

Sam film okazuje się być jednak niestety zaskakująco nijaki i bez wyrazu.  Być może wynika to z przesadnej słodyczy jaka z niego płynie.  Być może dzieje się tak przez zbyt częste powtórzenia - pod koniec seansu zwrot "miej odwagę i bądź dobry", który pojawia się od pierwszych minut tej bajki, pada tak często, w tak krótkim odstępie czasu, że może od niego aż zemdlić.  A może ta byle jakość jaka wypływa z tego obrazu wynika z tego, że nie do końca w gruncie rzeczy wiadomo do kogo najnowszy "Kopciuszek" jest kierowany, przez co zatrzymuje się tak gdzieś po środku, nie zadawalając w sumie nikogo.  Dzieciom spodoba się bardziej klasyczna animacja (choć sceny z myszami są skierowane zdecydowanie właśnie do nich), rodzicom natomiast przydałaby się bardziej mroczna, mniej dziecinna wersja tej opowieści.  Poza tym obraz ten jest przesadnie wydłużony (bite dwie godziny).  A jak to niedawno pokazały "Tajemnice lasu" można tę historię opowiedzieć w znacznie krótszym czasie i poprzez taką bardziej zwartą formę, wiele by ona zyskała.

6/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej