Światło między oceanami / The Light Between Oceans

-
Zupełnie nie rozumiem co też takiego zainteresowało Dereka Cianfrance'a, twórcy genialnego filmu "The Place Beyond the Pines", do realizacji tego obrazu. Być może na papierze ten projekt wydawał się intrygujący, jednakże to co z niego powstało, jest co najwyżej nijakie.  To ckliwy melodramat, pozbawiony większych emocji.  Nudny, nieciekawy i nie pozostawiający po sobie zbyt wiele.  To opowieść rozgrywająca się w latach dwudziestych ubiegłego wieku.  Pewne małżeństwo, latarnik i jego bardzo młoda żona, starają się o dziecko, jednakże kolejne próby kończą się nieszczęśliwie.  Przypadek jednak chce, że pewnego dnia do brzegu dobija łódź w której znajdują martwego mężczyznę oraz niemowlę.  Za namową żony decydują się zatrzymać dziecko i wychować je jako swoje własne.  Jednak kilka lat później na ich drodze pojawia się biologiczna matka dziewczynki i wtedy sytuacja się komplikuje.  Tyle.  Dokładnie tyle ile ukazywał zwiastun.  I choć ta historia jest rozbudowana odrobinę na początku (zanim główni bohaterowie się pobiorą), oraz pod koniec (gdy na jaw wychodzi, że dziewczynka nie jest ich prawdziwą córką), to niewiele więcej się tu znajduje.

Najbardziej rozczarowujące w tej produkcji jest to, jak niewiele dodatkowej treści niesie ona ze sobą.  Właściwie to co istotne widoczne było już w zwiastunie, a wszystko ponadto można łatwo sobie samemu dopowiedzieć.  Ta prostota tej historii jest największą wadą tej produkcji, przez którą film ten pozostawia po sobie uczucie ogromnego niedosytu.  Bo oczywiście "Światło między oceanami" jest filmem dobrze zagranym, ale przecież takim musiały być skoro grają tutaj Michael Fassbender, Alicia Vikander i Rachel Weisz.  Są filmem bardzo ładnie brzmiącym, ale nie mogło być inaczej skoro za soundtrack odpowiada Alexandre Desplat.  Są produkcją piękną od strony wizualnej, ale to też nie jest żadne zaskoczenie skoro połowa zdjęć realizowana była na brzegu morza, w czasie przepięknych zachodów słońca, w trakcie złotej godziny, gdy światło jest tak urokliwe, że wszystko wygląda w nim przepięknie. Ta cała profesjonalna otoczka nie ma jednak szans w zderzeniu z prostotą historii, która nie porywa, nie inspiruje.  Co z tego, że wszystkie elementy składowe tej produkcji stoją na wysokim poziomie, jeśli brakuje tu podstawy - ciekawej, porywającej opowieści.  Szkoda.

5/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej