Śmietanka towarzyska / Café Society

-
"Śmietanka towarzyska" to kolejny film wiecznie żywego Woody Allena.  Film, który w przeciwieństwie do jego ostatniego dokonania ("Nieracjonalny mężczyzna") zebrał całkiem pozytywne recenzje i został ciepło przyjęty na ostatnim festiwalu w Cannes.  I nic w tym dziwnego bo faktycznie jest to bardzo przyjemny seans.  To nadal taka trochę opowieść o wszystkim i o niczym, podobnie jak ostatnie komedie Allena, ale lżejsza i ładniejsza od nich.  Niby schemat powtarzany wielokrotnie, ale tym razem jakoś lepiej układający się w całość.  Komedia nieprzekombinowana, dość prosta, skupiająca się na jednym wątku i nawet odrobinę zaskakująca.  Produkcja całkiem zabawna, świetnie napisana i nieprzegadana, choć to dialogi są tym co ją napędza.  Naprawdę przyjemne półtorej godziny, które równie dobrze spisywać się będzie na małym, jak i na dużym ekranie.

To co najbardziej wyróżnia "Śmietankę towarzyską" od poprzednich filmów Allena, to zdjęcia. Bardzo jasne, doświetlone, pełne złotych promieni słońca, które w szczególności oświetlają dwie bohaterki grane przez Blake Lively i Kristen Stewart.  Mam jednak wrażenie, że panie zostały obsadzone trochę na odwrót, bo każda lepiej sprawdziłaby się w roli swojej koleżanki.  Stewart zdecydowanie bardziej pasowałaby do roli żony głównego bohatera, a Lively lepiej wypadłaby w roli jego pierwszej miłości, do której chciałby wrócić.  Ale i tak, mimo tego trochę nieudanego castingu, obie aktorki prezentują się tutaj przepięknie.  Nieźle spisuje się również Jesse Eisenberg jako młodsze wcielenie neurotycznej natury reżysera, nie będąc tak irytującym jak mu się to czasem zdarza w innych produkcjach.  Pozytywnie zaskakuje również Corey Stoll, którego tutaj nie poznałem, tak przekonująco wciela się w rolę gangstera, brata głównego bohatera.

7/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej