Kamper

-
Ona i On.  Są już ze sobą dwa lata.  Niby szczęśliwi ale jednak nie do końca.  Niby razem ale jednak bardziej osobno.  Mają swoje wspólne, małe rytuały, które ich rozśmieszają, jak chociażby straszenie się nawzajem po wejściu do mieszkania, czy wspólne słodkie śniadania, ale na dłuższą metę przebywanie razem ze sobą bardziej ich męczy niż uszczęśliwia.  On pracuje jako tester gier komputerowych w wielkiej korporacji, ona po pracy chodzi na różne kursy, między innymi gotowania.  Mieszkają w Warszawie.  Seks uprawiali ostatnio nie wiadomo kiedy.  Krótka informacja wypowiedziana pewnego wieczoru, o tym, że ona całowała się z kimś innym, wywróci ich życie do góry nogami.

Film Grzegorzka to taka słodko gorzka komedia.  Dramat, który zawiera elementy humorystyczne.  Bo choć opowiada o rozpadającym się związku, choć mówi o ludziach, których coraz więcej dzieli, bo ich miłość dziwnie szybko przeminęła, to robi to w zaskakująco lekki sposób.  "Kamper" jest więc całkiem zabawnym filmem, który opowiada o końcu.  Końcu miłości, związku, znajomości.  Chociaż jeśli przyjąć, że każdy koniec jest jednocześnie początkiem czegoś innego, być może lepszego, to taka całkiem pozytywna stylistyka tego filmu i optymistyczne zakończenie, nie jest niczym dziwnym czy nienaturalnym.  Twórcy wychodzą bowiem z założenia, że lepiej budować wszystko od początku, niż iść przez całe życie będąc nieszczęśliwym.

Siła tego filmu tkwi w naturalności.  Autentycznych występach aktorskich, oraz bardzo swobodnych, naturalnych dialogach.  Czuć w tym filmie taki luz, swobodę, lekkość tej opowieści.  Zupełnie jakby duże partie tego obrazu, poszczególne sceny, były do pewnego stopnia improwizowane.  Dzięki temu ma się wrażenie, że produkcja ta jest takim wejściem z kamerą do życia współczesnych trzydziestolatków.  Bliskim spojrzeniem przypatrującym się ich życiu.  Takie intymne podejście przypomina odrobinę filmy Andrew Haigha, który w swoich projektach również potrafi uchwycić taką niewymuszoną naturalność.  Szkoda tylko, że w "Kamperze", oprócz tej lekkiej opowieści o pewnym związku, nie otrzymujemy zbyt wiele ponadto.  Ot trafna obserwacja i tyle.

6/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej