Neon Demon

-
Brokat. Neonowe światła. Krew.

Szczupłe ciała. Zazdrość i pożądanie. Nagość. Niewinność. Sztuczne pozy i wydumane słowa. Forma ponad treścią. Wielkie nadzieje i presja by osiągnąć sukces. Dorabiane piękno i hipnotyzująca naturalność. Wielki świat przewracający w głowie. Senny koszmar. Demoniczna wizja. Przesadnie wystylizowane kadry. Wewnętrzna pustka. Plastik. Obraz stanowiący tło do muzyki, a nie muzyka będąca tłem dla obrazu. Metafora ponad metaforą dla kolejnej metafory. Wizualny majstersztyk. Hipnotyzujący soundtrack. Zaskakujący Keanu Reeves w innej dla siebie roli. Schemat utraty przyjaciela przez wstąpienie do innego świata. Obrzydliwa scena w kostnicy. Fantastyczny pierwszy akt. Odrealnione sesje zdjęciowe. Uprzedmiotowienie ciała. Elektroniczny trans. Opowieść przesadnie rozciągnięta do dwugodzinnego pokazu obrazów.

Neonowe światła. Krew. Brokat.

Brak pomysłu na rozwinięcie historii i dalszy los bohaterki. Na siłę wstrząsający finał. Dosłowna konsumpcja piękna. Odrealniony senny świat. Przerażające wizje wyjęte niczym z horroru. Sztuka dla sztuki. Krwista czerwień. Próżność. Fantasmagoria. Sztuczność świata, postaci i miejsc. Samouwielbienie tak twórcy jak i bohaterów. Niewinna, dziewczęca Elle Fanning. Szokujący finał wynikający wyłącznie z potrzeby szokowania. Powolne tempo. Śmierć wplątywana w pożądanie. Afirmacja sztuczności. Odpychający finał. Hipnotyzujące dźwięki. Estetyzowane obrzydliwości. Męczący, nudny i przeciągnięty akt drugi. Kalejdoskop pragnień. Baśń. Cisza i odizolowanie miejsc od realnego życia. Czerwony kapturek. Trzeci akt przepełniony fascynacją kinem exploitation. Korupcja niewinności. Powierzchowność.

Krew. Brokat. Neonowe światła.

4/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej