Z dala od zgiełku / Far from the Madding Crowd

-
Rok 1870, Anglia.  Młoda i piękna Bathsheba Everdene dziedziczy po stryju ogromny majątek i zaczyna nim zarządzać.  Chce doprowadzić go do stanu świetności sprzed wielu lat.  Od zawsze chciała być niezależna, od zawsze chciała decydować o swoim losie, dlatego perspektywa prowadzenia gospodarstwa cieszy ją i ekscytuje.  Już samo to, bycie Panią domu, czyni z niej niezwykły przypadek w oczach sąsiadów i okolicznych mieszkańców.  Wkrótce wokół młodej, inteligentnej, energicznej i bogatej kobiety zacznie kręcić się wianuszek adoratorów, którzy będą zainteresowani jej ręką, oferując spokojne życie, wygody gospodarstwa i... pianino.  Ona jednak nigdy nie chciała być czyjąś żoną, nigdy nie pragnęła być czyjąś własnością.  Jednak wtedy, w tamtych czasach, taka niezależność, jaką przejawiała Bathsheba, była podejrzana, niepoprawna, niemile widziana.  Dlatego już wkrótce plany ambitnej kobiety, zaczną zderzać się z brutalną rzeczywistością...

"Z dala od zgiełku" to spokojny, wyciszony, niespieszny melodramat.  Film przede wszystkim bardzo dobrze zagrany przez głównych aktorów, którzy świetnie czują się w historycznych kostiumach, przekonująco oddając rozterki postaci, w jakie się wcielają.  Szczególnie wyróżniający się jest Matthias Schoenaerts jako pierwszy adorator, który przeczekać i w milczeniu wycierpieć będzie musiał najwięcej.  Film ten posiada swój ciekawy klimat, budowany przede wszystkim przez urokliwą muzykę Craiga Armstronga, która przywodzi na myśl kompozycje do "Osady" czy "Creation".  To taki trochę dramat społeczny, trochę romansidło z czworokątem miłosnym (nawet nie trójkątem) w roli głównej.  Film przyjemny, choć smutny, który dobrze się ogląda, który nie nudzi, wręcz ciekawi, ale któremu brakuje większego pazura, energii, zadziorności, by odróżnić się od konkurentów.  Co dziwi tym bardziej, że wcześniejszym filmem reżysera było bardzo udane "Polowanie" i patrząc na tamten obraz, wydawać by się mogło, że i w "Z dala od zgiełku" mieścić się  będzie sporo emocji.  A bez nich, choć ogląda się ten obraz przyjemnie, niestety niewiele po nim tak naprawdę pozostaje.

6/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej