Rejs

-
Jestem zdania, że dobry film obroni się po wielu latach.  Nie ważne ile ich upłynie, nie ważne jak zmieni się świat.  Dobre kino będzie się bronić mimo wszystko.  Jednak tylko nieliczne obrazy stają się ponadczasowe, tylko niektóre oglądane teraz, i wiele lat później, wywoływać będą podobne emocje, oddziaływać w podobny sposób na widzów.  Doceniane na równi przez dawne, obecne i przyszłe pokolenia.  Zaszczyt, którego dostąpić może jedynie garstka produkcji, naprawdę nieliczne dzieła.  Wydaje mi się, że kluczem do takiego zbliżonego odbioru filmów bez względu na czas, jest uniwersalność historii.  Opowiadanie o sprawach, przeżyciach, stanach, które są wspólne dla wszystkich ludzi, obojętnie gdzie i kiedy byśmy nie żyli.  Miłość, strach, przyjaźń, gniew, poświęcenie, tęsknota.  Uczucia i emocje, które zrozumie każdy.  Wydaje mi się, że to podstawa, bez której niemożliwe jest pozostanie aktualnym, świeżym, pomimo upływu lat.

Prawdę powiedziawszy zastanawia mnie dlaczego "Rejs" zyskał miano filmu kultowego, dlaczego wymieniany jest jednym tchem wśród najważniejszych polskich filmów ostatnich kilkudziesięciu lat.  To tytuł o którym słyszał każdy, kto choć trochę interesuje się kinem.  To film bardzo mocno zanurzony w czasach w których był realizowany.  To metafora Polski z lat siedemdziesiątych, metafora tamtej rzeczywistości, państwa, społeczeństwa.  Metafora, która traci na sile im więcej lat upływa od jej premiery, która jest mniej zrozumiała dla kolejnych pokoleń.  Do której przydałby się dodatkowy komentarz, by żarty, sceny, sytuacje w niej prezentowane, nabrały drugiego dna, większego znaczenia, humorystycznego akcentu.  Kiedyś być może śmieszyły do łez, teraz w oderwaniu od tamtej rzeczywistości, stają się ciekawostką, znakiem czasów, których odbiór jest trudniejszy, mniej zrozumiały niż kiedyś.

"Rejs" to film zaskakująco krótki (trwający ledwo ponad godzinę), będący zbiorem scen, luźnych skeczy, w większości improwizowanych, rozgrywających się na niewielkim statku. Opowieść o pewnym pasażerze na gapę (ależ młody Tym!), który wzięty zostaje przypadkiem za instruktora kulturalno-oświatowego, tzw. kaowca.  Mężczyzna szybko wpada na pomysł by przygotować niespodziankę dla Kapitana i w jej realizację angażuje pasażerów statku.  Tańczą, śpiewają, ćwiczą fizycznie, dyskutują.  Każdy musi coś od siebie dać, jakoś się wykazać.  Filozof, inżynier, żona, babinka, i inni pasażerowie.  Absurd za absurdem, przedziwny ciąg improwizowanych scen.  Niestety najlepiej opisuje go rozmowa jaką w pewnym momencie prowadzi dwóch pasażerów.  Rozmowa o polskim kinie i o filmach.  Filmach, w których nic się nie dzieje, w których dialogi nie są dobre, aktorzy grają źle, i nie ma w ogóle akcji.  I dla mnie niestety taki też jest sam "Rejs".

Film obejrzany w ramach akcji "Kultura Dostępna" w kinie Helios.

6/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej