Wykolejona / Trainwreck

-
Największą niespodzianką tego filmu jest udział w nim Tildy Swinton.  Tak, Tilda Swinton zagrała w tej komedii i to wcale nie taką małą rolę, pojawiając się w kilku większych scenach, wyraźnie zaznaczając obecność swojej bohaterki.  Ona sama w tym filmie jest całkiem niewidoczna.  Po części rozpoznać można ją po jej głosie, choć mówi tutaj z dziwnym akcentem.  Kobieta kameleon, która zmienia się dla każdej roli, ale tym razem przeszła samą siebie.  Choć zdawać by się mogło, że już w "Grand Budapest Hotel" grając Madame D., czy w "Snowpiercer" wcielając się w postać Masona, który pierwotnie w scenariuszu była mężczyzną, osiągnęła szczyt wtopienia się w rolę.  A tu niespodzianka.  Postać konkurentki dla Mirandy z "Diabeł ubiera się u Prady" okazała się być największym kamuflażem.  Żeby było ciekawiej w tej komedii Jude Apatowa gra również Ezra Miller, pamiętny Kevin z filmu Lynne Ramsay.  Tam grał syna bohaterki w którą wcielała się Swinton, tutaj jest jej asystentem.  Ciekawie odwróciły się dla nich role.  Takich drugoplanowych wystąpień znanych aktorów jest w tej komedii znacznie więcej.  Żeby tylko wspomnieć o Danielu Radcliffie i Marisie Tomei, pojawiających się w czarno-białym filmie z Sundance, który oglądają bohaterowie.  Smaczki, które bardzo uatrakcyjniają tę produkcję.  A co o niej samej?

"Wykolejona" to całkiem sympatyczna komedia romantyczna. Tylko tyle i aż tyle.  Odrobinę odmienne spojrzenie na ten wyeksploatowany gatunek filmowy - odrobinę bardziej sprośne oraz napisane przez kobietę - Amy Shumer, która gra tutaj główną rolę jest jednocześnie autorką scenariusza.  Jednak prócz tych dwóch nowości, to tylko komedia romantyczna.  Historia pewnej pary z Nowego Jorku, która spotyka się przypadkiem, zaczyna ze sobą chodzić, by po pewnym czasie ze sobą zerwać, by w finale jednak się ze sobą zejść, oczywiście w wielkim stylu.  Tyle.  Coś co widzieliśmy już setki razy.  Lekkie, przyjemne filmidło.  Może nie aż tak schematyczne jak reszta tego typu produkcji, może nie aż tak naiwne i głupie jak bywają tego typu obrazy.  Ale niestety ginące w zalewie tego typu kina.  I choć na szczęście twórcy oszczędzają nam tym razem żartów poniżej pasa, tych dotyczących wszelkiego rodzaju wydzielin, prezentując całkiem przyzwoity poziom jak na amerykańską komedię, to jednak jest to humor raczej letni, powodujący zaledwie lekki uśmiech na twarzy, nie gromki śmiech rozsadzający całą salę kinową.  Choć oczywiście lepsze to, niż żenowanie się co drugim dowcipem.  Obejrzeć można, ale niekoniecznie.

6/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej