Homeland - sezon III

-
Po przeciętnej serii pierwszej i znacznie ciekawszej, trzymającej w napięciu, zaskakującej serii drugiej, jesienią zeszłego roku na małe ekrany amerykańskiej telewizji powrócił "Homeland" z serią trzecią.  Najsłabszą ze wszystkich.  Naciąganą, potwornie nudną i nielogiczną.  Jej akcja rozpoczyna się dwa miesiące po wydarzeniach z poprzedniego finału, po zamachu dokonanym na siedzibę CIA i ucieczce Brody'ego.  Jednak zamiast bezpośrednio kontynuować wcześniej zapoczątkowane wątki, sezon ten rozmywa się na pobocznych pomysłach, które sprawiają wrażenie niepotrzebnych zapychaczy, pojawiających się właściwie nie wiadomo po co.  Romans żony Saula czy miłosne zauroczenia córki Brody'ego.  Wątki, niepotrzebnie zabierające pierwszy plan, zajmujące zdecydowanie za wiele ekranowego czasu.  A przez to rozwodnienie tej historii potwornie brakuje tu napięcia.  Jak na dramat za mało tu pogłębienia charakterów postaci i analizy ich zachowań w sytuacjach z jakimi muszą się mierzyć.  Jak na sensację za wiele tu szczęśliwych zbiegów okoliczności, naciągnięć i skrótów, w które nie sposób uwierzyć.  Od połowy sezonu właściwie nie ma się już ochoty dalej śledzić poczynań Carrie i Saula, odliczając odcinki do końca.  Smutna to sytuacja, oglądać serial, który choć w poprzedniej serii wykorzystał większość z szans jakie dawała rozpoczęta trzy lata temu historia, teraz całkiem zmarnował ten potencjał w sezonie trzecim.

Okropnie denerwująca w tej serii jest wybiórczość z jaką twórcy rozwijają niektóre aspekty tej historii, inne całkiem pomijając.  Widać to chociażby w wątku rodziny Brody'ego.  Twórcy zajmują się jedynie córką, pomijając całkowicie matkę i syna, tak jakby prawda o Brody'm w ogóle na nich nie wpłynęła, jakby tylko Dana miała prawo mieć z tym problem.  Denerwuje tu również prowadzenie i wprowadzanie kolejnych wątków wyłącznie dla efektu końcowego.  Kolejne wydarzenia służą jedynie temu co nastąpi w finale, są jedynie częściami układanki, która swój obraz zaprezentuje w całej okazałości na samym końcu, ale nie liczy się w ogóle to czy w danym momencie mają sens.  Zdarzają się bo prowadzą do obmyślonego zakończenia, a nie dlatego, bo wynikają z poprzednich zdarzeń.  Takie potraktowanie tej historii, jedynie jako środka do celu, jest tutaj strasznie irytujące.  A ciężko oglądać kolejne epizody jeśli zwroty akcji, zachowania bohaterów denerwują.  Stają się wtedy całkiem obojętne.  Szczytem głupoty są natomiast ostatnie odcinki, w których wielki plan zaczyna wkraczać w życie, ale nie sposób uwierzyć w ani jedną scenę, którą wymyślili twórcy.  O dziwo finał kończy większość wątków, nie zostawiając za wiele wskazówek jak będzie dalej kontynuowana ta produkcja.  A, że będzie jest już niestety pewne.  Szkoda, bo po tak jednoznacznym finale dalsze kontynuowanie tej produkcji wydaje się nie mieć sensu.

5/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej