milczacy_krytyk

Ja, Daniel Blake | dramat | Francja, Wielka Brytania | 2016 reż. Ken Loach (7/10) „Ja, Daniel Blake” to film, który najlepiej określa stwierdzenie: to nie jest kraj dla starych ludzi. To bardzo ludzki, bliski dramat prezentujący nierówną walkę starszego już bohatera z systemem, bezdusznymi procedurami oraz ludźmi, którzy postępują według procedur, nie zważając na logikę. Bohaterem opowieści jest Daniel – wdowiec, złota rączka, cieśla, który po przebytym zawale zrezygnował na pewien czas z pracy ze względu na stan zdrowia, a teraz próbuje wywalczyć zasiłek, tocząc nierówną walkę z urzędnikami. W cyfrowym świecie, w którym trzeba mieć smartphone’a, umieć obsługiwać komputer i być zawsze on-line. W świecie, w którym papier i ołówek właściwie nie istnieją. Smutny to obraz. Pokazuje skazaną na niepowodzenie walkę z rzeczywistością, ze współczesnością. Walkę, którą przyjdzie stoczyć wielu z nas, gdy osiągniemy pewien wiek, gdy przestaniemy nadążać za techniką i coraz szybciej pęd...

"Hedi" przedstawia bardzo prostą historię, która staje się całkiem interesująca przez to, że dla nas Europejczyków jest bardzo obca.  A streścić można ją w kilku zdaniach.  Hedi mieszka w Tunezji, dobija do trzydziestki i za kilka dni weźmie ślub.  Pracuje jako przedstawiciel handlowy Peugeota, ma za zadanie nakłonić jak najwięcej firm do kupna nowych samochodów, a zadanie to nie jest łatwe, bo trwa właśnie kryzys i nikogo nie stać na kupno nowego auta.  Hedi nie przepada za swoją pracą, ale kto ma szczęście robić to co lubi?  Nie pali się również na myśl o swoim ślubie, i choć przygotowania do tego aranżowanego małżeństwa idą pełną parą (a wszystkim zawiaduje jego matka), Hedi bez uprzedzenia wyjeżdża do pewnego ośrodka wypoczynkowego. I choć w międzyczasie próbuje znaleźć nowych klientów, a rodzinie mówi, że ciężko pracuje, tak naprawdę w większości odpoczywa na plaży.  Tam też poznaje młodą kobietę, która zajmuje się organizowaniem czasu wolnego turystom...

"Blair Witch Project" było swego rodzaju objawieniem.  Filmem zrealizowanym za grosze, który zarobił miliony w kasach kin na całym świecie i zapoczątkował trwającą do dziś modę na produkcje found footage.  Horrorem reklamowanym jako autentyczna historia, zapisana na taśmach odnalezionych gdzieś w gęstych lasach niedaleko miasta Burkittsville w stanie Maryland.  Prawdziwa opowieść o grupie nastolatków, którzy wybrali się na wyprawę z której nigdy już nie wrócili.  I choć tamten film nie był aż tak straszny jak się o nim teraz mówi, nie można mu odmówić oryginalności oraz tego, że jak mało który (szczególnie w tamtych czasach) był perfekcyjnie wypromowany.  Dziś, tyle lat po premierze tamtego obrazu, gdy found footage zostało wyeksploatowane już właściwie na wszystkie możliwe sposoby, powrót do "Blair Witch" zdawał się być pomysłem niemożliwym do zrealizowania.  Co prawda osoba reżysera, który niedawno perfekcyjnie odświeżył gatunek jakim jest slasher (udane ...

Kryształowa dziewczyna | dramat | Polska | 2016 reż. scen. Artur Urbański (3/10) „Kryształowa dziewczyna” jest filmem, w którym występują studenci Łódzkiej Szkoły Filmowej. O ile od strony technicznej zrealizowany jest bardzo przyzwoicie, o ile od strony aktorskiej zagrany jest całkiem przekonująco, o tyle totalnie skopany został pod względem scenariusza, prezentowanej tu historii. Ta jest przekombinowana, nudna, strasznie nierówno rozpisana, a co najgorsze, karze bohaterom zachowywać się nielogicznie, wręcz idiotycznie. Choć chciałoby się darzyć ich sympatią, jest to bardzo trudne i średnio chce się śledzić rozwój ich losów. Nic dziwnego, że podczas jednego z seansów tej produkcji sporo widzów opuściło salę przed końcem projekcji. Pierwszy podstawowy problem tego filmu polega na tym, że ma bardzo nierówno rozpisane poszczególne wątki. Skoro całość składa się z kilku przeplatających się opowieści, to powinny zostać one odpowiednio wyważone, w logiczny sposób podzielone między...

Wołyń | wojenny | Polska | 2016 reż. scen. Wojciech Smarzowski (8/10) „Wołyń” rozpoczyna się od cytatu mówiącego, że Kresowian zamordowano dwukrotnie – raz przy użyciu siekiery, drugi raz przez przemilczenie. Przy czym ta druga śmierć była jeszcze gorsza, bo wytarła ludzi z pamięci. Film Wojciecha Smarzowskiego, pierwsza produkcja traktująca o mordach dokonanych na Wołyniu, ma w założeniu przywrócić pamięć o tej przemilczanej zbrodni, rozpocząć dialog na temat tego okrutnego okresu w historii. Sam reżyser na konferencji prasowej podkreślał, że ma nadzieję na to, że jego film zbuduje most pomiędzy Polakami i Ukraińcami, że nie stworzy kolejnego muru pomiędzy narodami. Z pewnością jest ważnym i potrzebnym głosem. Jest ogromną szansą, która nie została zmarnowana. To, jaki będzie ten film, właściwie było wiadome już przed jego premierą. Gwarancję najwyższej jakości dawała osoba reżysera Wojtka Smarzowskiego, który po prostu nie tworzy złych filmów. Całe szczęście udało się twórc...

Ostatnia rodzina | dramat | Polska | 2016 reż. Jan P. Matuszyński | scen. Robert Bolesto (8/10) Trudno pisać o filmach, które zrobiły na nas duże wrażenie. Trudno w kilku akapitach zawrzeć wszystkie uczucia, które towarzyszyły nam podczas seansu, dotknąć istoty tego, dlaczego dana produkcja wywołała taką a nie inną reakcję. Oddać wszystkie emocje, opisać myśli, które przewijały się przez głowę, wyjaśnić, co było tak niesamowitego akurat w tym jednym, konkretnym filmie, co tak bardzo zachwyciło. Czasem wręcz nie sposób tego wytłumaczyć, trzeba to po prostu przeżyć, poczuć na własnej skórze. Tak jest właśnie z „Ostatnią rodziną”, obrazem niezwykłym. Genialnie zagranym, wciągającym, świetnie napisanym, mądrym, uniwersalnym, śmiesznym i chwilami całkiem wzruszającym. Akcja filmu rozciągnięta zostaje na przestrzeni trzydziestu lat, od końcówki lat 70. ubiegłego wieku aż po rok 2005. Powoli poznajemy członków rodziny Beksińskich, powoli wchodzimy w ich dość specyficzny świat. Co ci...

Zaćma | dramat | Polska | 2016 reż. scen. Ryszard Bugajski (7,5/10) Lata 60. ubiegłego wieku. Z Warszawy do zakładu dla ociemniałych w Górkach przyjeżdża pewna starsza kobieta. Jest poważna, uprzejma, dystyngowana, bardzo zadbana. Przedstawia się jako Julia Prejs i chce spotkać się z księdzem prymasem, który akurat przebywa w ośrodku. Ponieważ prymas jest bardzo zajęty, musi na niego trochę poczekać. Siostra prowadząca Bernadeta zaprasza Julię do kaplicy, by tam cierpliwie poczekała na wizytę. Tak się składa, że w kaplicy akurat modli się pewien niewidomy ksiądz. Podczas ich rozmowy wychodzi na jaw, że Julia nie jest osobą, za którą się podaje. Tak naprawdę ma na nazwisko Brystigerowa. To pułkownik Urzędu Bezpieczeństwa, stalinowska zbrodniarka. Żydówka, ateistka, która w przeszłości walczyła z kościołem w celu zlaicyzowania państwa. Nazywano ją Krwawą Luną, gdyż słynęła z ogromnego okrucieństwa zadawanego ludziom, których przesłuchiwała. Zagadką pozostaje, po co ktoś taki chce...

Las, 4 rano | dramat | Polska | 2016 reż. Jan Jakub Kolski | scen. Jan Jakub Kolski, Krzysztof Majchrzak (6/10) „Las, 4 rano” to drugi film tegorocznego festiwalu w Gdyni (po „Szczęściu świata”), w którym wprowadzenie jest całkiem zbędne. Te kilka pierwszych scen, które zostają zaprezentowane na samym początku, można by całkiem wyciąć, ponieważ późniejsze zdarzenia, właściwie cały późniejszy film, jest z zupełnie innej bajki. W „Szczęściu świata” był to wątek pewnego dziennikarza przyjeżdżającego na Śląsk, o którym twórcy błyskawicznie zapominali, tutaj tym zupełnie niepotrzebnym wstępem jest spojrzenie na dość wiekowego, ekscentrycznego szefa pewnej firmy. To facet z tatuażem na głowie, jeżdżący na motorze, traktujący swoich pracowników jak własność. Tak przedstawia go pierwszych kilka minut tego obrazu, tyle tylko, że chwilę później trafiamy do lasu i zupełnie innej opowieści. Film ten zbudowany jest na epizodach, cichych scenkach rodzajowych, w czasie których dzieje się ni...

Szczęście świata | dramat | Polska | 2016 reż. i scen. Michał Rosa (5/10) Film Michała Rosy ma nietypową strukturę. Zaczyna się od ukazania pewnego mężczyzny, który otrzymuje zadanie do wykonania. Ma pojechać na Śląsk, aby tam odnaleźć nieznanego autora poczytnego baedekera (niem. przewodnik). Scenę później przyjeżdża na miejsce, do pewnej wielkiej kamienicy stojącej jakby na końcu świata, i właściwie w tym momencie jego wątek się urywa. W zamian poznajemy mieszkańców kamienicy, a są oni dość osobliwi. Najważniejszą z nich jest Róża, piękna Żydówka, codziennie biorąca kąpiele, których cudowny zapach roznosi się po mieszkaniach. Piętro wyżej mieszka pewien Ślązak – mąż i ojciec braci bliźniaków, matematyk z zamiłowania, dla którego życie jest drogą od punktu A do B. To samo piętro zajmuje też surowa Niemka wraz z dwunastoletnim chłopcem, która czeka na powrót brata. Mężczyzna, który mieszka obok Róży, to Polak pielęgnujący pewną rzadką roślinę, zakwitającą tylko raz do roku. A w...

Wielki powrót Almodovara, mówili.  Film, którym hiszpański reżyser wraca do formy.  Film, na który warto było czekać.  No niestety nie do końca, bo choć "Julieta" nie jest tak nieudana jak "Przelotni kochankowie", to daleko jej do dawnych filmów reżysera.  I choć tendencja wzrostowa może cieszyć, to jednak po seansie pozostaje spory niedosyt, że Almodovar zaprezentował nam tak w sumie dość obojętny film.  Film harlequin, strasznie prosto napisany, przewidywalny, w którym choć coś się dzieje, to do niczego to dzianie się nie prowadzi.  Bo to taka na siłę łzawa opowiastka, która choć może i ładnie wygląda, to jednak budzi emocje jedynie na wierzchu, nie dotykając tego co wewnątrz. Julieta to dojrzała kobieta, która wraz ze swoim partnerem ma zamiar wyjechać z rodzinnej Hiszpanii.  Jednakże wtedy, zupełnie przypadkiem dowiaduje się, że pewna znajoma z dawnych lat widziała jej córkę.  Córkę, która wiele lat temu, nagle, zerwała całkiem kontakt z mat...