Blair Witch

-
"Blair Witch Project" było swego rodzaju objawieniem.  Filmem zrealizowanym za grosze, który zarobił miliony w kasach kin na całym świecie i zapoczątkował trwającą do dziś modę na produkcje found footage.  Horrorem reklamowanym jako autentyczna historia, zapisana na taśmach odnalezionych gdzieś w gęstych lasach niedaleko miasta Burkittsville w stanie Maryland.  Prawdziwa opowieść o grupie nastolatków, którzy wybrali się na wyprawę z której nigdy już nie wrócili.  I choć tamten film nie był aż tak straszny jak się o nim teraz mówi, nie można mu odmówić oryginalności oraz tego, że jak mało który (szczególnie w tamtych czasach) był perfekcyjnie wypromowany.  Dziś, tyle lat po premierze tamtego obrazu, gdy found footage zostało wyeksploatowane już właściwie na wszystkie możliwe sposoby, powrót do "Blair Witch" zdawał się być pomysłem niemożliwym do zrealizowania.  Co prawda osoba reżysera, który niedawno perfekcyjnie odświeżył gatunek jakim jest slasher (udane "Następny jesteś ty"), a chwilę później z sukcesem zatopił się w klimacie lat osiemdziesiątych (całkiem niezły "Gość"), dawała nadzieję na to, że ta ponowna, dość niespodziewana wizyta w przeklętych lasach, będzie udana.  Niestety nie tym razem.

Największym problemem "Blair Witch" jest to, że film ten jest kopią oryginału.  To powtórka z rozrywki, która prezentuje dokładnie to samo co prezentował pierwszy film.  Co prawda akcja rozgrywa się w innych czasach (stąd widoczny postęp technologiczny, mini kamery przypominające zestawy słuchawkowe, oraz dron filmujący wszystko z góry).  Co prawda punkt wyjścia tego filmu jest całkiem interesujący - główny bohater jest bratem bohaterki pierwszego filmu, który przyjeżdża do Burkittsville w poszukiwaniu swojej zaginionej siostry.  Wszystko poza tym jest tym, co widzieliśmy już w pierwszym filmie.  Ba, jest wszystkim tym co widzieliśmy już w wielu innych tego typu produkcjach.  Chwilami ma się wrażenie, że nowe "Blair Witch" nie jest kontynuacją, tylko swego rodzaju rebootem, który na nowo opowiada tę samą historię.  Brakuje pomysłu, brakuje oryginalności, brakuje ciekawszego podejścia do tematu.  Bohaterowie biegają po lesie, krzyczą, i przypadkiem straszą siebie nawzajem.  Kamera nieustannie się trzęsie, nic nie widać.  To co ma nas wystraszyć to pojawiające się znikąd  lalki z gałęzi, upadające drzewa i odgłosy jakby po lesie chodzili giganci.  Tylko o ile samotna wycieczka do lasu może w jakimś stopniu wywoływać ciarki na skórze, tak oglądanie tego na ekranie nie robi większego wrażenia.  Całość jest nudna, powtarzalna, przewidywalna i nieciekawa.  Łącznie z oczywistym finałem.  Szkoda.

5/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej