Hedi / Inhebbek Hedi

-
"Hedi" przedstawia bardzo prostą historię, która staje się całkiem interesująca przez to, że dla nas Europejczyków jest bardzo obca.  A streścić można ją w kilku zdaniach.  Hedi mieszka w Tunezji, dobija do trzydziestki i za kilka dni weźmie ślub.  Pracuje jako przedstawiciel handlowy Peugeota, ma za zadanie nakłonić jak najwięcej firm do kupna nowych samochodów, a zadanie to nie jest łatwe, bo trwa właśnie kryzys i nikogo nie stać na kupno nowego auta.  Hedi nie przepada za swoją pracą, ale kto ma szczęście robić to co lubi?  Nie pali się również na myśl o swoim ślubie, i choć przygotowania do tego aranżowanego małżeństwa idą pełną parą (a wszystkim zawiaduje jego matka), Hedi bez uprzedzenia wyjeżdża do pewnego ośrodka wypoczynkowego. I choć w międzyczasie próbuje znaleźć nowych klientów, a rodzinie mówi, że ciężko pracuje, tak naprawdę w większości odpoczywa na plaży.  Tam też poznaje młodą kobietę, która zajmuje się organizowaniem czasu wolnego turystom przebywającym w hotelu.  Hedi niespodziewanie się w niej zakochuje.

Historia jest prosta i opowiedziana w bardzo spokojny, bezpośredni sposób.  To takie naturalne spojrzenie na ludzi i pewną sytuację.  To co powoduje, że jest interesujące to otoczenie, całkiem odmienna kultura, inne zwyczaje, które w gruncie rzeczy powodują, że ta opowieść jest w ogóle możliwa.  W innym miejscu na Ziemi najprawdopodobniej w ogóle by się nie zdarzyła, a przynajmniej nie w takiej formie.  Reżyser przedstawia świat nam obcy.  Aranżowane małżeństwa, rodziny w których głos decydujący w każdej sprawie mają rodzice nawet dorosłych już dzieci, praca z nadania, śluby bez miłości, właściwie nawet bez znajomości drugiej osoby.  Życie bez marzeń, utartym torem wyznaczanym przez rodzinę, obyczaje, religię.  Sytuacja, która niejako wymusza na bohaterze pewne decyzje, która powoduje, że zaczyna się on buntować przeciwko ustalonemu porządku świata w jakim żyje. Stąd cały dylemat i trud jaki przed nim się pojawi.  Interesujący to film, ale bardziej w formie ciekawostki, niż produkcji, która wywołuje jakieś większe emocje.  Mnie nie porwało.

6/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej