Rekiny wojny / War Dogs

-
"Rekiny wojny" to film zaskakująco skupiony na opowiadaniu historii.  Na logicznym, wyważony, prowadzeniu akcji, przedstawianiu opowieści dwóch amerykańskich kumpli, którzy w wieku dwudziestu kilku lat skorzystali z okazji i zaczęli robić za pośredników w handlu bronią, błyskawicznie się przy tym wzbogacając.  I choć film ten jest reklamowany jako komedia, zdecydowanie bliżej mu do wartkiej, niegłupiej sensacji, która na dodatek ma ambicje by powiedzieć coś ważnego, zając pewne stanowisko w sprawie.  I tak, jest w tym filmie trochę akcentów komediowych, ale w większości są to sceny i gagi umieszczone już w zwiastunach.  Są one bardziej dodatkiem niż podstawą w tej podzielonej na rozdziały produkcji, która z bezczelną szczerością przybliża absurdy amerykańskich przepisów, biznes jakim jest wojna, oraz historię jaką przeżyli bohaterowie.  Co niezwykłe, historię opartą na faktach.

To co najlepiej działa w tym obrazie, to co go tak świetnie napędza, to chemia pomiędzy bohaterami. Miles Teller i Jonah Hill świetnie do siebie pasują, choć wcielają się w postaci będące niejako swoimi przeciwieństwami. Teller gra Davida Packouza, faceta, który tak naprawdę dopiero zaczyna życie ale już jest zmęczony i znudzony swoją pracą - masuje bogatych kolesi w ich luksusowych rezydencjach.  Jonah Hill to Efraim Diveroli, cwaniak, człowiek kameleon, który dostosowuje się do swoich rozmówców, przedstawiając im taką wersję siebie, jaką by chcieli zobaczyć.  Razem tworzą naprawdę udany duet. I choć całość nie jest tak zwariowana, jak zapowiadały to trailery, to ogląda się ją świetnie od pierwszej do ostatniej minuty.  Trzyma w napięciu i interesuje, bo o dziwo jest to całkiem poważne kino.  Ale inaczej niż rozrywkowe ale jednak dość skomplikowane "Big Short", w zawiłościach którego można było się łatwo pogubić, ta produkcja, dzięki sprawnym komentarzom zza kadru, jest w pełni zrozumiała i wciągająca.

7/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej