Boska Florence / Florence Foster Jenkins
Stephen Frears świetnie balansuje w tym filmie pomiędzy lekką komedią pomyłek, a wzruszającym dramatem. Pomiędzy smutnymi momentami, które grają na emocjach, a rozbrajającymi scenami występów czy prób śpiewu głównej bohaterki, podczas których nie da się nie zaśmiać. Popis odpowiedniego wyważenia poszczególnych elementów, które nigdy nie przeważają w jedną czy drugą stronę. Tworząc opowieść o wielkiej miłości, niespełnionym życiu, ogromnym zamiłowaniu do muzyki, o marzeniach spełnianych za wszelką cenę, o próbach zaklinania rzeczywistości dla najbliższej osoby i wreszcie o przyjaźni w imię której pokonuje się swój strach i swoje uprzedzenia. Jest tu kilka pięknych wzruszających scen jak chociażby moment gdy Florence odwiedza swojego pianistę McMoona w jego skromnym mieszkaniu i wspólnie grają Chopina. Jest też sporo rozbrajających chwil, szczególnie przy pierwszych występach Florence, a także takich, podczas których wstrzymuje się oddech - finałowy występ w Carnegie Hall.
Świetnie została poprowadzona akcja promocyjna tego filmu. Bardzo dobrze, że nie dano nam posłuchać w zwiastunach i materiałach promocyjnych na czym polegała wyjątkowość głosu Florence. Właśnie dzięki temu jej pierwszy występ robi naprawdę wielkie wrażenie - jest całkowitym zaskoczeniem. Ale dzieje się tak w ogromnej mierze również dzięki perfekcyjnemu wykonaniu Meryl Streep, która z tej postaci najgorszej śpiewaczki operowej nie czyni karykatury. Jej śpiewu nie można nazwać fałszem, to coś więcej. Jej Florence kocha muzykę i kocha śpiew, sęk jednak w tym, że nie do końca słyszy to jak śpiewa. Przez to jej śpiew to taka mikstura poprawnych dźwięków, wielkiego zaangażowania, i wielu niewłaściwych tonów, które wkradają się tu i ówdzie. Zaskakujące krzyki, wahnięcia, które stosuje gdy brak jej tchu, bądź musi wyśpiewać dźwięki dla siebie nieosiągalne. Ponadto Streep rewelacyjnie oddaje sposób śpiewania prawdziwej Florence, co można porównać podczas napisów końcowych w czasie których w tle leci autentyczna nagranie śpiewu Florence sprzed lat.
Film ten z pewnością nie udałby się gdyby nie występujący tu aktorzy. Duet Streep - Grant jest perfekcyjny i to na nich unosi się ten film. Ona po pierwsze genialnie radzi sobie w partiach śpiewanych, które ogląda się z uśmiechem na twarzy, z drugiej strony przejmująco portretuje kobietę, która prawie całe swoje życie przeżyła z chorobą. Kobietę, której miłość do muzyki, jak również miłość do pewnego niezwykłego mężczyzny, pozwoliły na długie życie. Genialny jest też Hugh Grant, który wciela się w skomplikowaną postać męża Florence, stając się niespodziewanie i przeciwnie do tytułu tego filmu, jego głównym bohaterem. To Anglik, który marzył o byciu aktorem, który całe życie poświęcił na spełnianiu marzeń swojej żony, który za cichym przyzwoleniem jej samej wiódł podwójne życie, opiekując się Florence, ale mając również na boku dziewczynę, z którą łączyły go bardziej intymne relacje. Świetna rola.
7/10
Świetnie została poprowadzona akcja promocyjna tego filmu. Bardzo dobrze, że nie dano nam posłuchać w zwiastunach i materiałach promocyjnych na czym polegała wyjątkowość głosu Florence. Właśnie dzięki temu jej pierwszy występ robi naprawdę wielkie wrażenie - jest całkowitym zaskoczeniem. Ale dzieje się tak w ogromnej mierze również dzięki perfekcyjnemu wykonaniu Meryl Streep, która z tej postaci najgorszej śpiewaczki operowej nie czyni karykatury. Jej śpiewu nie można nazwać fałszem, to coś więcej. Jej Florence kocha muzykę i kocha śpiew, sęk jednak w tym, że nie do końca słyszy to jak śpiewa. Przez to jej śpiew to taka mikstura poprawnych dźwięków, wielkiego zaangażowania, i wielu niewłaściwych tonów, które wkradają się tu i ówdzie. Zaskakujące krzyki, wahnięcia, które stosuje gdy brak jej tchu, bądź musi wyśpiewać dźwięki dla siebie nieosiągalne. Ponadto Streep rewelacyjnie oddaje sposób śpiewania prawdziwej Florence, co można porównać podczas napisów końcowych w czasie których w tle leci autentyczna nagranie śpiewu Florence sprzed lat.
Film ten z pewnością nie udałby się gdyby nie występujący tu aktorzy. Duet Streep - Grant jest perfekcyjny i to na nich unosi się ten film. Ona po pierwsze genialnie radzi sobie w partiach śpiewanych, które ogląda się z uśmiechem na twarzy, z drugiej strony przejmująco portretuje kobietę, która prawie całe swoje życie przeżyła z chorobą. Kobietę, której miłość do muzyki, jak również miłość do pewnego niezwykłego mężczyzny, pozwoliły na długie życie. Genialny jest też Hugh Grant, który wciela się w skomplikowaną postać męża Florence, stając się niespodziewanie i przeciwnie do tytułu tego filmu, jego głównym bohaterem. To Anglik, który marzył o byciu aktorem, który całe życie poświęcił na spełnianiu marzeń swojej żony, który za cichym przyzwoleniem jej samej wiódł podwójne życie, opiekując się Florence, ale mając również na boku dziewczynę, z którą łączyły go bardziej intymne relacje. Świetna rola.
7/10
Komentarze
Prześlij komentarz