Zakładnik z Wall Street / Money Monster

-
“Money Monster” to bardzo sprawnie nakręcone amerykańskie kino rozrywkowe. Trochę dramat, trochę thriller, chwilami odrobinę komedia. To produkcja przemyślana od początku do samego końca, w której każdy element jest na właściwym miejscu. Poprawny scenariusz, udana reżyseria i ładne zdjęcia, a także dobrze podbijająca napięcie muzyka i konkretne występy aktorskie. To film, który dobrze się ogląda, który nieźle trzyma w napięciu, który utrzymuje niezłe tempo i właściwie nie zawodzi. Może trochę tylko pod koniec gdy akcja przenosi się na ulice, odrobinę traci na autentyczności, trochę za bardzo naciąga prawdopodobieństwo tej opowieści, ale poza tym pozostawia po sobie bardzo pozytywne odczucia.

“Money Monster” to film bardzo na czasie, odwołujący się do niedawnego kryzysu finansowego i powszechnego niezadowolenia z pogłębiających się nierówności społecznych. Buntu przeciwko wielkim korporacjom, bankom i instytucjom finansowym, które zdają się mieć przewagę nad maluczkimi. To historia prezentera dość ekscentrycznego programu finansowego, który w bardzo rozrywkowy sposób opisuje bieżącą sytuacje na giełdach, radząc w co inwestować. W czasie jednego z programów na antenę włamuje się uzbrojony mężczyzna i bierze prezentera za zakładnika, grożąc ze wysadzi całe studio, jeśli nie otrzyma jasnych wyjaśnień dlaczego stracił cały swój majątek, przez dość tajemniczą sytuację, jaka kilka dni wcześniej wydarzyła się na giełdzie. I tak rozpoczyna się pełna napięcia gra z czasem, której stawką jest życie wszystkich przebywających w studio.

Ten thriller wyreżyserowany przez Jodie Foster przypomina odrobinę takie filmy jak “Telefon” czy “Plan doskonały”. Jest tu kilka całkiem niezłych zwrotów akcji i niespodziewanych sytuacji. Koniec co prawda wydaje się zbyt filmowy, jednak następujący po nim epilog wraca do całkiem prawdziwej i dość gorzkiej obserwacji, pokazując jaki finał miałaby tego typu sytuacja w rzeczywistości. Świetnie obsadzeni zostali tutaj aktorzy. Julia Roberts jako reżyser telewizyjnego show, która stara się zapanować nad sytuacją, uspokoić głównego bohatera i pomóc mu wyjść cało z opresji. Świetny jest tez George Clooney jako trochę przemądrzała gwiazda, zgrywus i bawidamek, który w pewnym momencie z zakładnika staje się sojusznikiem napastnika. I wreszcie ten trzeci - Jack O'Connell, będący przyczyną całego zamieszania. Grający zdesperowanego młodego faceta, który stracił wszystko co miał i obwinia za to bankierów i telewizje, będąc niejako bardzo skrajnym głosem całego społeczeństwa. Naprawdę niezła rola.

7/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej