milczacy_krytyk

Ja, Daniel Blake | dramat | Francja, Wielka Brytania | 2016 reż. Ken Loach (7/10) „Ja, Daniel Blake” to film, który najlepiej określa stwierdzenie: to nie jest kraj dla starych ludzi. To bardzo ludzki, bliski dramat prezentujący nierówną walkę starszego już bohatera z systemem, bezdusznymi procedurami oraz ludźmi, którzy postępują według procedur, nie zważając na logikę. Bohaterem opowieści jest Daniel – wdowiec, złota rączka, cieśla, który po przebytym zawale zrezygnował na pewien czas z pracy ze względu na stan zdrowia, a teraz próbuje wywalczyć zasiłek, tocząc nierówną walkę z urzędnikami. W cyfrowym świecie, w którym trzeba mieć smartphone’a, umieć obsługiwać komputer i być zawsze on-line. W świecie, w którym papier i ołówek właściwie nie istnieją. Smutny to obraz. Pokazuje skazaną na niepowodzenie walkę z rzeczywistością, ze współczesnością. Walkę, którą przyjdzie stoczyć wielu z nas, gdy osiągniemy pewien wiek, gdy przestaniemy nadążać za techniką i coraz szybciej pęd...

"Hedi" przedstawia bardzo prostą historię, która staje się całkiem interesująca przez to, że dla nas Europejczyków jest bardzo obca.  A streścić można ją w kilku zdaniach.  Hedi mieszka w Tunezji, dobija do trzydziestki i za kilka dni weźmie ślub.  Pracuje jako przedstawiciel handlowy Peugeota, ma za zadanie nakłonić jak najwięcej firm do kupna nowych samochodów, a zadanie to nie jest łatwe, bo trwa właśnie kryzys i nikogo nie stać na kupno nowego auta.  Hedi nie przepada za swoją pracą, ale kto ma szczęście robić to co lubi?  Nie pali się również na myśl o swoim ślubie, i choć przygotowania do tego aranżowanego małżeństwa idą pełną parą (a wszystkim zawiaduje jego matka), Hedi bez uprzedzenia wyjeżdża do pewnego ośrodka wypoczynkowego. I choć w międzyczasie próbuje znaleźć nowych klientów, a rodzinie mówi, że ciężko pracuje, tak naprawdę w większości odpoczywa na plaży.  Tam też poznaje młodą kobietę, która zajmuje się organizowaniem czasu wolnego turystom...

"Blair Witch Project" było swego rodzaju objawieniem.  Filmem zrealizowanym za grosze, który zarobił miliony w kasach kin na całym świecie i zapoczątkował trwającą do dziś modę na produkcje found footage.  Horrorem reklamowanym jako autentyczna historia, zapisana na taśmach odnalezionych gdzieś w gęstych lasach niedaleko miasta Burkittsville w stanie Maryland.  Prawdziwa opowieść o grupie nastolatków, którzy wybrali się na wyprawę z której nigdy już nie wrócili.  I choć tamten film nie był aż tak straszny jak się o nim teraz mówi, nie można mu odmówić oryginalności oraz tego, że jak mało który (szczególnie w tamtych czasach) był perfekcyjnie wypromowany.  Dziś, tyle lat po premierze tamtego obrazu, gdy found footage zostało wyeksploatowane już właściwie na wszystkie możliwe sposoby, powrót do "Blair Witch" zdawał się być pomysłem niemożliwym do zrealizowania.  Co prawda osoba reżysera, który niedawno perfekcyjnie odświeżył gatunek jakim jest slasher (udane ...

Kryształowa dziewczyna | dramat | Polska | 2016 reż. scen. Artur Urbański (3/10) „Kryształowa dziewczyna” jest filmem, w którym występują studenci Łódzkiej Szkoły Filmowej. O ile od strony technicznej zrealizowany jest bardzo przyzwoicie, o ile od strony aktorskiej zagrany jest całkiem przekonująco, o tyle totalnie skopany został pod względem scenariusza, prezentowanej tu historii. Ta jest przekombinowana, nudna, strasznie nierówno rozpisana, a co najgorsze, karze bohaterom zachowywać się nielogicznie, wręcz idiotycznie. Choć chciałoby się darzyć ich sympatią, jest to bardzo trudne i średnio chce się śledzić rozwój ich losów. Nic dziwnego, że podczas jednego z seansów tej produkcji sporo widzów opuściło salę przed końcem projekcji. Pierwszy podstawowy problem tego filmu polega na tym, że ma bardzo nierówno rozpisane poszczególne wątki. Skoro całość składa się z kilku przeplatających się opowieści, to powinny zostać one odpowiednio wyważone, w logiczny sposób podzielone między...