Król życia

-
Pamiętam jak w trakcie niedawnego Festiwalu Filmowego w Gdyni zastanawiałem się dlaczego wśród filmów rywalizujących w Konkursie Głównym nie ma "Króla życia" z Robertem Więckiewiczem?  Po zapowiedziach zdawało się, że może to być ciekawe i życiowe kino.  Taki lekki komediodramat mówiący o tu i teraz.  Trochę żałowałem, że przez liczne pokazy na festiwalu nie byłem w stanie wybrać się na przedpremierowy pokaz tego filmu powiązany ze spotkaniem z twórcami, jaki równolegle do FFG odbywał się w kinie Helios.  Teraz, już po seansie w pełni rozumiem brak tej produkcji wśród filmów konkursowych.  Napisać, że "Król życia" jest rozczarowaniem to mało.  To produkcja sprawiająca wrażenie nieudanej improwizacji, wariacji na temat, opowiedzianej bez ładu i składu.  Film będący zlepkiem luźnych, idiotycznych scen, prowadzących donikąd, pozbawiony rytmu, pozbawiony punktów zwrotnych, poprowadzony bez jakiegokolwiek wyczucia. 

Całość zaczyna się interesująco i obiecująco.  Główny bohater to podchodzący pod czterdziestkę szczur korporacyjny, mężczyzna sfrustrowany swoją pracą, swoim życiem osobistym i rodzinnym.  Marzy o podwyżce, lepszej żonie, lepszej relacji z rodzicami, marzy o chwili spokoju, lepszym jutrze.  Pewnego razu doznaje silnego urazu głowy, wpada w śpiączkę, a po przebudzeniu, staje się zupełnie innym człowiekiem, całkowicie zmienia swoje nastawienie do życia, ludzi i świata.  Przestaje dbać o pracę, zyskuje czas na spotkania ze znajomymi, z ojcem.  Spogląda na świat jakby przez różowe okulary, ze zgryźliwego wiecznie zabieganego kołnierzyka, stając się radosnym głupkiem.  Jaki z tego wniosek?  Możemy być szczęśliwi ale tylko jeśli postradamy rozum.  Tylko będąc nie w pełna rozumu będziemy w stanie korzystać w pełni z życia.  Inaczej nie ma na to szans.

I tak "Król życia" z ciekawego komediodramatu bardzo szybko przeistacza się w idiotyczną, nudną, luźną opowiastkę, która nie ma żadnego umocowania w teraźniejszości, obecnej rzeczywistości.  To taki kolaż kolejnych przedziwnych scen, nie posiadający zwartej budowy, żadnego tempa.  Do niczego nie dąży, jest nierówny, momentami przesadnie przedłużony (rozmowa w szpitalu, potańcówka z żołnierzami).  Łączy ze sobą najróżniejsze pomysły i sytuacje, nie ważne, że nijak do siebie nie pasują, nie wynikają jedna z drugiej.  Zwidy bohatera typu murzynka na ruchomym bilbordzie, boks na ulicach Warszawy, występ w przebraniu Indianina, przedziwne wstawki jak czarno-biały film niemy, czy sen o tangu.  Znaleźć się tu może wszystko, nie ma żadnych reguł ani klucza.  A przez tą dowolność to co dzieje się na ekranie nijak nie rusza, nie pozostawia po sobie żadnego śladu.  Prócz irytacji i uczucia okrutnie zmarnowanej szansy.

3/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej