Dziewczyna warta grzechu / She's Funny That Way

-
Od komedii wymagam tylko jednego - musi być zabawna.  Nie ważne czy będzie głupia, nie ważne, czy nie będzie opowiadać przy tym żadnej odkrywczej historii - opuszczając salę kinową musi mnie boleć brzuch od śmiechu, a w głowie muszą przewijać się co lepsze żarty i zabawniejsze sceny.  Musi przejść swego rodzaju test kilku żartów - jeśli w czasie seansu przestaję liczyć sceny, które były autentycznie zabawne, spełniła swoją rolę.  Oczywiście cudownie, jeśli obok radosnej atmosfery, doprowadzających do łez ze śmiechu sytuacji, udaje się powiedzieć również coś istotnego, mądrego i wartego zapamiętania.  Ale nie jest to najważniejsze.  Niestety "Dziewczyna warta grzechu" całkiem oblała ten test, ponieważ w czasie seansu nie zaśmiałem się ani razu.  Komedia ta zupełnie nie trafiła w moje poczucie humoru, a z seansu wyszedłem w nastroju znacznie gorszym od tego w jakim byłem przed wizytą w kinie.  Co prawda w kilku scenach wywołała u mnie lekki uśmiech, ale to stanowczo za mało by określić ją mianem dobrego filmu.

"Dziewczyna warta grzechu" to taka komedia pomyłek, która ma o sobie zdecydowanie zbyt dobre mniemanie, myśli, że jest śmieszniejsza niż jest w istocie.  Jej podstawowym założeniem, źródłem kolejnych żartów jest to, że wszyscy bohaterowie się znają i nieustannie na siebie wpadają - reżyser teatralny, jego żona, aktor, początkująca aktorka ze wschodu, jej rodzice, starszy prywatny detektyw, psychoterapeutka, jej chłopak, szefowa agencji towarzyskiej, pewien starszy mężczyzna.  Tylko, że tym w założeniu zabójczo zabawnym sytuacjom brakuje życia, energii, luzu, przez co momenty te nie są ani odrobinę rozbrajające.  Klimatem film ten przywołuje natomiast ostatnie dokonania Woody'ego Allena, i podobnie jak ostatnie filmy sławnego nowojorczyka, jest całkiem jednorazowy i nijaki.  Jedyne co jest tu warte zauważenia to fantastyczna Jennifer Aniston jako nieprofesjonalna psychoterapeutka, poirytowana problemami swoich pacjentów.  Kobieta zdradzająca tajemnice klientów innym pacjentom, wprost mówiąca co tak naprawdę o nich myśli.  Świetny, orzeźwiający występ.  O całej reszcie, niestety zapomniałem jeszcze w czasie napisów końcowych.

5/10

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

A Ghost Story

-
„A Ghost Story” jest jednym z tych niezwykłych filmów, który dojrzewa wraz z seansem. Z początku zdaje się bowiem, że ten spokojny film będzie oparty w większości na atmosferze, że to klimat będzie prowadzić tę prostą historię. Z pozoru dzieje się tu niewiele, nie pada zbyt wiele słów, a większość scen jest milczącą, czasem przedłużającą się obserwacją. Jednak wraz z rozwijającym się seansem, okazuje się, że w tych klimatycznych obrazach kryje się zaskakująco wiele niewypowiedzianej ale obecnej treści. Sporo przemyśleń, które wypływają na powierzchnię i które zostają z widzem na długo po seansie. Bo „A Ghost Story” to taki niepozorny, skromny ale bardzo bogaty film pełen ciekawych przeciwieństw. Niby z formy skromna niezależna produkcja ale zagrana przez hollywoodzkie gwiazdy. Niby film wyciszony i niespieszny ale zaskakująco dynamiczny i wartko opowiedziany. Seans zjawisko, który potrafi oczarować. „A Ghost Story” to historia o duchach ale opowiedziana z zupełnie innej perspektywy. ...
Czytaj więcej

mother!

-
*** MOŻLIWE SPOILERY *** Najnowszy film Darrena Aronofsky'ego jest bezkompromisowym, odważnym, rozszalałym eksperymentem.  To obraz, który zmierza w zupełnie odmiennym kierunku niż może się z początku wydawać.  To film, który usypia czujność, znieczula zmysły, by w finalnym trzecim akcie, rozpętać prawdziwe piekło, puścić wszystkie hamulce. Wykrzykując przekonania reżysera, wbić je nam do głowy mocą młota pneumatycznego.  Ta intensywność, to mówienie Capslockami widoczne jest już w samym tytule, poprzez pojawiający się na ekranie wykrzyknij tuż za słowem "mother".  Z pozoru delikatne słowo, pisane do tego z małej litery, zostaje wzmocnione, uzbrojone tym wykrzyknikiem.  Tak dzieje się również z przedstawianą tu historią, która z niewinnej, niepokojącej, przywołującej skojarzenia do "Dziecka Rosemary" i innych znanych opowieści grozy, zamienia się w absurdalne przedstawienie, które nie ma końca.  Początkowo można by sądzić, że ta produkcja będzie kolejną w...
Czytaj więcej

Hity Kity 2017

-
Obraz
Ubiegły rok upłynął mi pod znakiem spowolnienia i odpuszczenia. Był pierwszym od czterech lat, gdy w salach kinowych pojawiłem się mniej niż sto razy. I choć nadal wynik ponad 90 seansów znacznie przekracza średnią krajową, to w porównaniu do ubiegłych lat jest dość rozczarowujący. W dużej mierze wynika to z tego, że w zeszłym roku bardziej selekcjonowałem filmy przed ich obejrzeniem. Bardziej zastanawiałem się nad sensem kolejnych seansów. Zamiast chodzić na wszystko jak leci, odpuszczałem pewne produkcje, których nie byłem pewny, rezygnowałem z tych, które nie zbierały dobrych opinii, lub nie wydawały mi się interesujące, nawet jeśli były doceniane przez krytyków. I tak odpuściłem sobie: „Assasin’s Creed”, „Powidoki”, „Konwój”, „Gold”, „Personal Shopper”, „Amok”, „Dzieciak rządzi”, „Szatan kazał tańczyć”, „The Circle Krąg”, „Mumia”, „Auta 3”, „Król Artur: Legenda miecza”, „W starym dobrym stylu”, „Ostatni w Aleppo”, „Volta”, „Mroczna wieża”, „Bodyguard zawodowiec”, „Bracia Lumiere...
Czytaj więcej